Ατλαντίς

Η Ατλαντίδα κατά τον Σκότ-Έλλιοτ

Η ήπειρος Λεμούρια στον Ν. Ειρηνικό σύμφωνα με τον Scott-Elliot — 1: H πιθανή ήπειρος Λεμούρια, στο Ν. Ειρηνικό,
πριν το 800.000 π.Χ. σύμφωνα με τον Scott-Elliot

atlantide Lemuriens Scott Elliot 4 — 2: H πιθανή ήπειρος της Ατλαντίδας, στον Ατλαντικό,
πριν το 800.000 π.Χ. σύμφωνα με τον Scott-Elliot

O William Scott-Elliot (1849-1919 μ.Χ) ήταν έμπορος της Ανατολικής Ινδίας, ερασιτέχνης ανθρωπολόγος και μέλος της Στοάς Λονδίνου της Θεοσοφικής Εταιρείας (London Lodge of the Theosophical Society), στις πρώτες μέρες της. Οι Θεοσοφιστές ενδιαφέρθηκαν για την προέλευση της ανθρωπότητας και τις «ρίζες-φυλές» και πίστευαν ότι οι Άτλαντες ήταν η τέταρτη «ρίζα-φυλή», που τελικά διαδέχτηκαν οι Άριοι.

Ισχυρίζεται ότι τα γεγονότα που περιγράφει στο βιβλίο του «Η ιστορία της Ατλαντίδας, 1896, Λονδίνο» προέρχονται από τα αρχεία του αρχαίου αποκρυφιστή White Fraternity που τα αποκάλυψε μέσω της "ενόρασης" και θα πρέπει να τα αποδεχθούμε.

Σύμφωνα με τον Σκοτ-Ελλιοτ υπήρχε υπεραναπτυγμένος πολιτισμός στη γη από πολλά εκατομμύρια χρόνια πριν. Πριν 1.000.000 χρόνια υπήρχαν στη γη δυο αναπτυγμένοι πολιτισμοί:

1) Την γη της Λεμούριας (ή Μου) που ήταν μια ήπειρος στον Ν. Ειρηνικό ωκεανό που περιλάμβανε και πολλές εκτάσεις διαμοιρασμένες σε ολόκληρη τη Γη (χάρτες 1 & 2).

2) Την γη της Ατλαντίδας που εκτεινόταν σε όλο σχεδόν τον Βόρειο Ατλαντικό και κομμάτι του Νότιου (βλέπε χάρτη 2) και περιελάμβανε ένα μεγάλο κομμάτι της σημερινής Αμερικής.

Ο πρώτος κατακλυσμός, κατά τον Scott-Elliot, συνέβη 800.000 χρόνια πριν. Ήταν πολύ καταστρεπτικός και προκάλεσε πολύ μεγάλες αλλαγές στη κατανομή της γης του πλανήτη. Η μεγάλη ήπειρος (Λεμούρια) έχει ποια κουρευτεί στις βόρειες περιοχές της και το εναπομείνων τμήμα ήταν ακόμα πιο μακριά σχισμένο. Τώρα πια αναπτύσσεται η Αμερικάνικη ήπειρος καθώς χωρίζεται με χάσμα από τη μητρική της ήπειρο, την Ατλαντίδα. Οι καθιζήσεις και οι ανατροπές σε άλλα σημεία του κόσμου υπήρξαν επίσης πολύ σημαντικές (π.χ. τα βρετανικά νησιά τώρα είναι μέρος ενός τεράστιου νησιού που αγκαλιάζει τη Σκανδιναβική χερσόνησο, τη βόρεια Γαλλία, και όλα τα ενδιάμεσα και κάποιες από τις γύρω θάλασσες, κ.α.)

Η δεύτερη γεωλογική καταστροφή που δεν ήταν τόσο καταστρεπτική όπως η πρώτη, χτύπησε την Ατλαντίδα περίπου 200.000 χρόνια πριν και τη χώρισε σε δυο νησιά στον Ατλαντικό: Το νοτιότερο έλεγε ότι ονομαζόταν Daitya και το βορειότερο Ruta. Όμως όπως προκύπτει, ο Scott-Elliot, λάτρης και γνώστης της Ινδικής Μυθολογίας, δανείστηκε την ονομασία των δυο νησιών από τους Ινδικούς μύθους, οι οποίοι ομως ανέφεραν ότι τα δυο νησιά Daitya και Ruta βρίσκονταν στον Ινδικό Ωκεανό και όχι στον Ατλαντικό.

Πράγματι, σύμφωνα με την Ινδική μυθολογία η Daitya θεωρούνταν ως η «γη των κακών πνευμάτων» (γιατί κατοικούνταν από δαιμονικά πνεύματα), ενώ, σύμφωνα με μερικούς ινδικούς μύθους υπήρχε μια μεγάλη ήπειρος νοτιοανατολικά της Ινδίας που κατοικείτο από ανθρώπους που ονομάζονταν «Ρούτας». Αυτή η λέξη μπορούσε να μεταφρασθεί σαν «πολεμιστές» ή «κατακτητές». Σύμφωνα λοιπόν με τους ινδικούς μύθους, η σημερινή Ινδονησία και η Πολυνησία είναι τα υπολείμματα της μυθικής χώρας Ρούτας. Αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση η Ατλαντίδα, όπως περιγράφεται από τον Scott-elliot.

Ο Σκοτ-Έλιοτ συνεχίζοντας αναφέρει ότι ο πιο καταστρεπτικός κατακλυσμός συνέβη 80.000 χρόνια πριν. Η Ατλαντίδα συνέχιζε να υπάρχει σαν ένα μικρό νησί που λεγόταν «Ποσειδωνίς» που ήταν όλα όσα είχαν μείνει από την ήπειρο Ruta. Αυτή ήταν η Ατλαντίδα που εννοούσε ο Πλάτων. Όσο για την γη της Daitya μόνο ένα μικρό νησάκι παρέμεινε.

Τελικώς το 9564 π.Χ. συνέβη ο τελευταίος τέταρτος κατακλυσμός που καταβύθισε την Ατλαντίδα στο βυθό του Ωκεανού και η μάζα της ξηράς και οι θάλασσες έλαβαν τα παρόντα σύνορά τους.

Ο Μάνζι έδωσε την ιστορία της Ατλαντίδας με το ίδιο πνεύμα, σε βιβλίο του που εκδόθηκε το 1922 στο Παρίσι

Οι θεοσοφιστές βάσισαν την ημερομηνία τους για την καταστροφή της Ατλαντίδας σε μια φανταστική μετάφραση ενός μικρού μέρους χειρόγραφου των Μάγιας (ευρισκόμενο στο αρχαιολογικό μουσείο της Μαδρίτης), γνωστού ως "Κώδικας Τροάνο", που δημοσιεύθηκε από τον Πλονζόν το 1895 στο βιβλίο του “Queen Moo and the Egyptian Sphynx”. Ο Le Plongeon περιγράφει μια ήπειρο γνωστή ως Μου και λέει ότι καταστράφηκε 8060 πριν να γραφθεί ο κώδικας.
Οι θεοσοφιστές ισχυρίζονταν για κάποιους λόγους ότι ο κώδικας γράφθηκε το 1504 π.Χ, οπότε η καταστροφή έγινε το 9564 π.Χ (8060+ 1504). Από τότε μέχρι σήμερα έχει μελετηθεί ο κώδικας αυτός αρκετά, και αυτή η μετάφραση θεωρείται αυθαίρετη και δεν γίνεται αποδεκτή.

{ Παραθέτω στη συνέχεια μεταφρασμένο το μικρό αυτό κομμάτι του χειρόγραφου Τροάνο των Μάγια που είναι μέρος της φημισμένης συλλογής του Le Plongeon και που μπορεί να το δει κάποιος στο Βρετανικό Μουσείο:

"In the year 6 kan, on 11 Mulac, in the month Zac, there occurred terrific earthquakes which continued without interruption until 13 Chuen. The country of the Hills of Mud, The Land of Mu, was sacrificed. Being twice upheaved it disappeared during the night, being continually shaken by fires of the under earth. Being confined these caused the land to sink and to rise several times and in various places. At least the surface gave way, and then ten countries were torn asunder and were scattered. They sank with their 64 million of inhabitants 8060 years before this book was written."

«Τον έκτο χρόνο του Καν, στις 11 Muluc , στον μήνα του Zac (Είναι χρονολογίες των Μάγια), συνέβησαν τρομεροί σεισμοί που συνεχίζονταν χωρίς διακοπή μέχρι το 13 chuen.
Η χώρα των λόφων από λάσπη, η γη του Μου, θυσιάστηκε. Μετά από δύο δονήσεις, εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας, όντας συνεχώς ταραγμένη από τις υπόγειες φωτιές, που έκαναν τη γη να καταρρέει και να επανεμφανίζεται πολλές φορές σε διαφορετικά μέρη. Στο τέλος, η επιφάνεια υποχώρησε και δέκα χώρες χωρίστηκαν και εξαφανίστηκαν. Κατέρρευσαν 64 εκατομμύρια κάτοικοι, 8060 χρόνια πριν γραφτεί αυτό το βιβλίο» }.

Σύμφωνα με τον Σκοττ-Ελλιοτ η Ατλαντική πρωτεύουσα κατά τη περίοδο της παλιάς βασιλείας των Μάγιας ήταν η πόλη των εκατό πυλών που βρισκόταν στις συντεταγμένες 15⁰ Ν, 40⁰ W. Στην πραγματικότητα, βαθυμετρικές έρευνες στην εν λόγω περιοχή δεν έχουν αποδώσει τίποτα το οποίο ακόμη και εξ αποστάσεως να μοιάζει με το Ατλαντικό βασίλειο που περιέγραψε ο Πλάτων. Δεν υπάρχει ίχνος από τα τεράστια βουνά που να σχηματίζουν τόξα γύρω στα βόρεια, δυτικά και νότια. Μόνο η βόρεια μεσοατλαντική ράχη (οροσειρά) εκτείνεται προς τα δυτικά της περιοχής αυτής.
Ποιο κοντά στη πραγματικότητα θα ήταν να τοποθετούσε τη Ατλαντίδα ακριβώς πάνω στη ράχη αυτή.

Η περιγραφή όμως της πόλης αυτής, των εκατό πυλών, που έκανε ο Σκοττ-Ελλιοτ είναι όμοια με μια περιγραφή της αρχαίας Βαβυλώνας που σύμφωνα με το βαβυλωνιακό μύθο είχε εκατό πύλες και ο πληθυσμός της ήταν τόσο μεγάλος όσο ήταν της Ατλαντικής πρωτεύουσας των αποκρυφιστών. Είναι πολύ πιθανό λοιπόν ο Σκοττ-Έλλιοτ να δανείστηκε την περιγραφή του από τους βαβυλωνιακούς μύθους.

wb01468 1

Η εικόνα 1 είναι μια σύγχρονη έγχρωμη αναπαράσταση της νέας ηπείρου που κατα τη γνώμη του Scott-Elliot (θεοσοφική Εταιρεία) υπήρχε πριν 1.000.000 χρόνια και μέχρι τη πρώτη βύθισή της στα 800.000 χρόνια. Απομεινάρια της είναι σήμερα η Ινδονησία και η Πολυνησία.

Η εικόνα 2 παρουσιάζει τμήμα του χάρτη 1 του Scott-Elliot (στη Γαλλική έκδοση του βιβλίου του) και της "Στοάς Λονδίνου της Θεοσοφικής Εταιρείας" και αντιπροσωπεύει την επιφάνεια ενός τμήματος της γης ως αυτή υπήρχε πριν από περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια, όταν η φυλή των Ατλάντων ήταν στην ακμή της και πριν γίνει η πρώτη μεγάλη βύθιση πριν από περίπου 800.000 χρόνια. Η ήπειρος της Ατλαντίδας εκτεινόταν από ένα σημείο μερικές μοίρες ανατολικά της Ισλανδίας έως περίπου την τοποθεσία που τώρα καταλαμβάνεται από το Ρίο ντε Τζανέιρο στη Νότια Αμερική. Αγκάλιαζε το Τέξας και τον Κόλπο του Μεξικού, τις νότιες και ανατολικές πολιτείες της Αμερικής, μέχρι και το Λαμπραντόρ. Και απλωνόταν πέρα από τον ωκεανό μέχρι τη Σκωτία-Ιρλανδία, και ένα μικρό τμήμα του βόρειου τμήματος της Αγγλίας σχηματίζοντας ένα από τα ακρωτήρια της. Ενώ τα ισημερινά της εδάφη αγκάλιαζαν τη Βραζιλία και ολόκληρο το τμήμα του ωκεανού μέχρι τη Αφρικανική Χρυσή Ακτή.

Μετάφραση & επεξεργασία: Θεόδωρος Πάσχος, Αθήνα

linearB myName sm

Η εξελιγμένη τεχνολογία των Ατλάντων

Ο θρύλος για ένα εξαιρετικό πολιτισμό στην Ατλαντίδα είναι εγγενώς ένα μέρος της εσωτερικής παράδοσης γι’ αυτήν τη χαμένη ήπειρο. Στις διηγήσεις τους οι αποκρυφιστές μιλούν για διάφορες νέες άγνωστες μορφές ενέργειας (ισχύος) που οι Άτλαντες είχαν ανακαλύψει και χρησιμοποιούσαν για τεχνικούς σκοπούς. Όλοι αυτοί οι τύποι ισχύος αν τις αναλύσει κανείς στενά είναι ένα υβρίδιο των εννοιών της «ζωντανής δύναμης» και της έννοιας της ατομικής ενέργειας. Σ’ αυτό το πεδίο πρωτοστάτησε ο Στάινερ, ιδρυτής της ανθρωποσοφίας, ο οποίος πέθανε το 1925. Ισχυριζόταν ότι η Ατλάντια φυσική διέφερε από τη μοντέρνα φυσική, γιατί όπως δήλωνε, «την εποχή εκείνη οι νόμοι της φύσης ήταν διαφορετικοι από τους σημερινούς!»

Για να κτίσει την διδασκαλία του εισήγαγε στοιχεία που δανείστηκε από τις επιτυχίες της επιστήμης του 1920, ανακαινίζοντας τα για να τα ταιριάξει στους σκοπούς του και παρουσιάζοντας τα σαν αποκρυφιστικές «αποκαλύψεις». Αυτό εξηγεί γιατί τέτοιοι δυσνόητοι όροι όπως «ζώσα δύναμη», «εμβρυική δύναμη των πραγμάτων», «δύναμη ανάπτυξης», «ζώσα δύναμη των σπόρων» κ.α. περιέχονται στις εργασίες των αποκρυφιστών διαφόρων τάσεων. Σε μερικές περιπτώσεις οι συγγραφείς αυτών των «δυνάμεων» είχαν μια ασαφή ιδέα γιατί ακριβώς μιλούσαν.
Π.χ. ο Σκοτ - Έλλιοτ επηρεάστηκε προφανώς από μερικές από τις φανταστικές νουβέλες που γράφτηκαν στο τέλος του 19^ου αιώνα, στις οποίες οι συγγραφείς είχαν ανακαλύψει νέες δυνάμεις της φύσης. Έγραψε ότι προς το τέλος του χρυσού αιώνα των Ατλάντων εδόθη έμφαση στα αεριωθούμενα αεροσκάφη που αντικατάστησαν την θαλάσσια ναυσιπλοΐα για στρατιωτικούς σκοπούς. Αρχικώς αυτό φαίνεται να είναι μια τολμηρή αποκάλυψη.
Η χρήση, όμως, της αεριοπροώθησης είχε ήδη προταθεί από πολλούς εφευρέτες από το τέλος του 19^ου αιώνα, και από το 1881 είχαν ήδη αναπτυχθεί και τα πρώτα σχέδια τέτοια μηχανής, τα οποία ακόμα κρατούνταν κλειστά στα αρχεία των υπουργείων.

Στον χρόνο που ο Σκοτ-Ελλιοτ έγραψε το βιβλίο του (1896), υπήρχε ήδη η γνώση τέτοιων μηχανών που με κάποιο τρόπο την απέκτησε, μάλλον δια μέσου της Μπλαβάτσκι. Γι’ αυτό το λόγο την εποχή εκείνη, αυτή η «αποκάλυψη» δεν μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν απόλυτη καινοτομία.

Οι διασωθέντες Άτλαντες

Επίσης πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τους μύθους του αποκρυφισμού όταν κατεβυθίσθη η Ατλαντίδα μερικοί ατλάντιοι διασώθηκαν πηγαίνοντας στην Αμερική και στην Αφρική με ιπτάμενες μηχανές. Ενώ άλλοι λένε ότι μερικοί διασωθέντες ταξίδεψαν σε διάφορους πλανήτες με διαστημικούς πυραύλους. Αυτά και άλλοι απόκρυφοι μύθοι χρησιμοποιήθηκαν από τον συγγραφέα Αλεξέι Τολστόι στα κεφάλαια του για τη φανταστική νουβέλα Aelita.

Μερικοί ατλαντολόγοι που ασπάζονται την πίστη ότι ο πολιτισμός των Ατλάντων ήταν πολύ αναπτυγμένος τον συνδέουν με τον μύθο της Αιγυπτιακής θεότητας Θωθ (Thoth) [ή αλλιώς τον Ερμή τον Τρισμέγιστο]. Υποθέτουν ότι ο Θώθ ήλθε στην Αίγυπτο από τη βυθιζόμενη Ατλαντίδα όπου έγινε υψηλόβαθμος μελετητής ιερέας. Πριν πεθάνει είπε ότι είχε την επιθυμία να περάσει την τεράστια γνώση του στην ανθρωπότητα, που ήταν ακόμη σε κατάσταση βαρβαρότητας, και εκτίθεται αυτή η γνώση στους λεγόμενους «Σμαραγδένιους Πίνακες», ένα κείμενο που αναφέρεται από τους αλχημιστές του μεσαίωνα, γραμμένο σε συμβολική, έντονα εικονιστική γλώσσα. Οι υποστηρικτές του Θώθ πίστευαν ότι ο Θωθ και η υψηλότερη κάστα των Ατλάντων γνώριζαν πολλές έννοιες που έχουν εξελιχθεί από το σύγχρονο πολιτισμό, δηλαδή την ενότητα και την αφθαρσία της ύλης με την ενέργεια, τη ταυτότητα της δομής του μικρόκοσμου με τον μακρόκοσμο, και άλλα.

Επειδή ο Σμαράγδινος Πίνακας, είναι κείμενο πολύ ενδιαφέρον, αξίζει να δώσω μια αγγλική μετάφραση του, από τις πολλές που υπάρχουν, η οποία είχε δημοσιευθεί σ’ ένα περιοδικό Γαλλικό, το «Atlantis», το 1959, και να την ερμηνεύσω.

Μια έκδοση του Σμαράγδινου πίνακα (που δημοσιεύθηκε στο γαλλικό περιοδικό Atlantis, το 1959)
*Δημοσιευμένο κείμενο*	*Μετάφραση στα Ελληνικά*	*Ερμηνεία*
This is true without lying, certain most true.	Αυτό είναι αλήθεια, χωρίς ψέματα, χωρίς αμφιβολία πολύ αληθινό.
That which is below like that which is above, and that which is above like that which is below exist to perform miracles of one and the same thing	Αυτό που βρίσκεται κάτω μοιάζει μ' αυτό που βρίσκεται πάνω, και αυτό που βρίσκεται πάνω είναι όμοιο μ' αυτό που βρίσκεται κάτω, υπάρχουν για να εκπληρωθούν τα θαύματα του ενός και του ίδιου πράγματος.	Παρουσιάζει την ιδέα της ενότητας και της παρόμοιας δομής του μακρόκοσμου (that which is above) και του μικρόκοσμου (That which is below)
And in the same way as all objects came from one and the same thing and by the concept of one, all of them sprang from this matter through its application	Και με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα αντικείμενα προήλθαν από ένα και το ίδιο πράγμα και από την ιδέα (σκέψη) του ενός, όλα αυτά γεννώνται από αυτό το πράγμα(υλικό) μέσω των προσαρμογών του.	Είναι μια ακριβέστατη αναπαραγωγή των μοντέρνων απόψεων στην ενότητα της ύλης και των στοιχειωδών σωματιδίων, από τα οποία αποτελούνται όλα. Το πρώτο μέρος αυτής της φράσης εστιάζει στην ιδέα της ανάπτυξης όλης της νεκρής και ζωντανής φύσης: H ανάπτυξη των κρυστάλλων, η διαίρεση των κυττάρων και ούτω καθεξής μπορούν να χρησιμεύσουν ως παραδείγματα.
The Sun is its father, the moon its mother. The wind carried it in its belly, its nurse is the earth.	Πατέρας του είναι ο Ήλιος, μητέρα του η Σελήνη, ο Άνεμος το μεταφέρει στην κοιλιά(σπλάχνα) του, τροφός του είναι η Γη.	Εκπέμπετε από τον Ηλιο (ατομικά σωματίδια, φωτόνια), αντανακλώνται στη σελήνη και μεταφέρονται με τον άνεμο και φθάνουν στη γη τρέφοντας κάθε ύπαρξη που υπάρχει σ’ αυτή (χωρίς τον ήλιο ζωή δεν υπάρχει)
It is the father of all perfection in the Universe. His power is boundless οη earth.	Είναι πατέρας όλων των θαυμασίων του σύμπαντος κόσμου. Η δύναμή του είναι απέραντη στη γη.	Είναι ένας εικονικός (μεταφορικός) υπαινιγμός (νύξη) των ισχυρών δυνάμεων που κρύβονται στη στοιχειώδη (πρωτεύουσα) ύλη.
Separate the earth from fire, the fine from the crude, carefully, with great skill. This matter rises from the earth to the sky and at once again descends back to the earth. It collects the strength of both upper and lower things. And you will win the glory of the world, and all darkness will move away from you.	Χώρισε τη γή από την πυρκαγιά, το λεπτοφυές (κατεργασμένο) από το τραχύ(ακατέργαστο), προσεκτικά, με μεγάλη επιδεξιότητα. Το πράγμα αυτό υψώνεται από τη γη προς τον ουρανό και αμέσως πάλι κατεβαίνει πίσω στη γη. Συλλέγει τη δύναμη και των δύο άνω και κάτω πραγμάτων. Και θα κερδίσεις την δόξα του κόσμου, και όλο το σκοτάδι θα φύγει μακριά σου.	Το πιο ενδιαφέρον μέρος των Σμαραγδένιων Πινάκων: Αφηγείται τις αρχές της τιθάσευσης της εσωτερικής ενέργειας της ύλης. Πρώτον, υπάρχει μια αναφορά για την ανάγκη διαχωρισμού της εσωτερικής ενέργειας ( "φωτιά") από το υλικό υπόστρωμα ( "γη"), το φορέα αυτής της ενέργειας, η οποία συνδέεται με τη λεπτοφυή δομή της ύλης, με τα στοιχειώδη σωματίδια ("το λεπτοφυές από το ακατέργαστο "). Αυτή είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη διαδικασία ( "προσεκτικά") και απαιτεί μεγάλη γνώση και την ειδική συσκευή ( "με μεγάλη επιδεξιότητα"). Η αποδεσμευθείσα ενέργεια αποτελείται από ένα χείμαρρο των σωματιδίων ( "υψώνεται από τη γη") και συνδέεται («συλλέγει τη δύναμη και των δυο») με παρόμοια ενέργεια που προέρχεται από το εξωτερικό διάστημα, κοσμική ακτινοβολία ( "ξανά κατεβαίνει πίσω στη γη"). Η σύνδεση με την κοσμική ενέργεια και η ενότητα των διαδικασιών πάνω στη γη και μέσα στο Σύμπαν συνάγεται από τη φράση: "Συλλέγει τη δύναμη και των δυο, τόσο του άνω όσο και του κάτω πράγματος." Ο έλεγχος αυτής της διαδικασίας θα είναι η μεγαλύτερη ευλογία για την ανθρωπότητα, διότι θα την ελευθερώσει από δυστυχία και το σκοτάδι.
This is the mightiest of all forces, it traps all that is elusive and penetrates into all that is impenetrable because that is how the world is created.	Αυτό είναι το ισχυρότερο όλων των δυνάμεων, παγιδεύει όλα αυτά που είναι δυσδιάκριτα (κρυμμένα) και διεισδύει σε όλα που είναι αδιαπέραστα (στερεά), διότι με αυτόν τον τρόπο πλάστηκε ο κόσμος.	Μεταφορικά τονίζει και πάλι την πρωταρχική φύση των εσωτερικών δυνάμεων της ύλης, που είναι οι ισχυρότερες δυνάμεις της φύσης και η πηγή όλων των μορφών ενέργειας, τόσο στα μικροσκοπικά σωματίδια ( "δυσδιάκριτα") όσο και σε τεράστιες μάζες της ύλης ("αδιαπέραστο"). Το Σύμπαν είναι διευθετημένο στη βάση αυτής της κοινότητας και της ενότητας.

Για να επιστρέψουμε στο θέμα του υψηλά αναπτυγμένου ατλαντικού πολιτισμού, εάν ήταν πράγματι έτσι, τότε είναι παράξενο γιατί δεν βρέθηκαν υλικά στοιχεία. Η συνηθισμένη απάντηση που δίνετε από τους υποστηρικτές του σοφού ατλαντικού πολιτισμού είναι ότι οι άρχουσες κάστες ζούσαν σε απομόνωση με σκοπό να φαίνονται σαν απεσταλμένοι των «θεών» στα μάτια των μαζών τις οποίες κρατούσαν σε χαμηλό επίπεδο κουλτούρας. Επιπλέον όλη η επιστημονική και τεχνική γνώση και όλη η πρακτική εμπειρία και δεξιότητα ήταν στα χέρια μιας αριθμητικά μικρής κάστας. Δεν επιτρεπόταν σε κανένα άλλον να εξασκήσει εργασία σχετική με τη παραγωγή μηχανών. Δίνοντας στον κόσμο μόνο την αναγκαία γνώση για στοιχειώδη τρόπο ζωής, η άρχουσα κάστα πήρε μαζί της όλη την υψηλότερη γνώση όταν απεβίωσε. Οι προσπάθειες των επιζώντων ατλάντων να μεταδώσουν τις γενικές αρχές της υψηλότερης γνώσης απέτυχαν διότι σε εκείνες τις εποχές το επίπεδο ευφυΐας των μαζών ήταν πολύ φτωχό για να τους επιτρέψει να καταλάβουν τι τους έλεγαν.

Μερικά από τα παραπάνω είναι λογικά και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βρεθούν αυτά τα υλικά στοιχεία που δείχνουν την ύπαρξη ενός μεγάλου πολιτισμού.

Μετάφραση & επεξεργασία: Θεόδωρος Πάσχος, Αθήνα

linearB myName sm

Ιγνάτιος Ντόνελλυ: η "Καινή Διαθήκη" του Ατλαντισμού

Αν αναλύσουμε σαν σύνολο την εσωτερική παράδοση για την Ατλαντίδα διαπιστώνουμε ότι πολλά προέρχονται από το βιβλίο του Ιγνάτιου Ντονέλυ «Atlantis, the Antediluvian World» (Ατλαντίδα, ο Προκατακλυσμιαίος Κόσμος), 1882, το οποίο εκδόθηκε περίπου δεκαπέντε χρόνια πριν από το έργο του Σκοττ-Ελλιοτ, αλλά και από τις ουτοπικές νουβέλες (utopian novels) του Bulwer-Lytton (1803-1875).

Ιγνάτιος Ντονέλλυ, Δικηγόρος, Αμερικανός βουλευτής, συγγραφέας, επιστήμονας — Ιγνάτιος Ντονέλλυ: Δικηγόρος,
Αμερικανός βουλευτής, συγγραφέας

Ο Ιγνάτιος Ντόνελλυ (1831 - 1901) γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1831 και ήταν ένας νεαρός δικηγόρος με πολλά όνειρα και φιλοδοξίες. Με τη συγγραφική του δουλειά θεωρείται ο πρωτοπόρος της Ατλαντικής σκέψης και "πατέρας" όλων των αποκρυφιστών ατλαντολόγων των τελευταίων τριών αιώνων. Πρόσθεσε πολλά μπαρόκ στοιχεία σε όλο το φάσμα της Ατλαντίδας του Πλάτωνα. Δικαίως έγινε η Καινη διαθήκη του Ατλαντισμού, εφόσον βεβαια θεωρήσουμε ότι ο Πλάτων αποτελεί τη Παλιά Διαθήκη.

Τώρα η Ατλαντίδα γίνεται η πηγή πολιτισμού για όλο το κόσμο, σχηματίζοντας αποικίες παντού. Οι θεοί των αρχαίων λαών προέκυψαν από τους Άτλαντες βασιλείς και ήρωες, η γλώσσα των Ατλάντων γέννησε τις υπόλοιπες γλώσσες. Αποτελούσε τη κοιτίδα της Άρειας και Ινδοευρωπαϊκής φυλής, ενω η κυριότερη της αποικία ήταν η Αίγυπτος.
Η ΜΥΘΟΛΟΓΊΑ ΤΗς ΑΙΓΎΠΤΟΥ και του ΠΕΡΟΎ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΎΟΥΝ την πηγαία θρησκεία-πίστη των Ατλάντων που ήταν ηλιο-λατρευτική. Η Ατλαντίδα ήταν το πρώτο έθνος στο οποίο οι άνθρωποι αναπτύχθηκαν από το στάδιο του βαρβαρισμού στον πολιτισμό.

Ο Ντόνελλυ συμφωνεί με τη θέση της στον Ατλαντικό απέναντι από το στόμιο του Γιβραλτάρ όπως έλεγε και ο Πλάτων. Όμως, δίνοντας τελείως καινούργια χαρακτηριστικά στην Ατλαντίδα του Πλάτωνα και άλλων αρχαίων συγγραφέων, ξεφεύγει παρασάγκας απ' αυτούς και πλάθει τον σύγχρονο μύθο.

Στο έργο του βρίσκονται συγκεντρωμένες μαρτυρίες απ' όλους τους τομείς της επιστήμης που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μιας βυθισμένης ηπείρου στη θέση ακριβώς που την τοποθετούσε ο Πλάτωνας: στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Για παράδειγμα, σε έργα βοτανολογίας και ζωολογίας, σχετικά με την κατανομή των φυτών και των ζώων στον πλανήτη, αναφέρεται ότι αυτή δεν μπορεί να ερμηνευτεί με την παρούσα διάταξη των ηπείρων και εκφράζεται η υπόθεση ότι κάποια ζώνη ξηράς πρέπει να υπήρχε στη θέση του Ατλαντικού Ωκεανού.

Αλλά τα σημαντικότερα επιχειρήματα ο Ντόνελλυ τα βρήκε στην ύπαρξη μεγάλων ομοιοτήτων ανάμεσα σε πολιτισμούς που απέχουν υπερβολικά μεταξύ τους τοπικά και χρονικά και οι οποίες ομοιότητες δεν μπορούν να εξηγηθούν σαν απλή σύμπτωση. Οι μύθοι για τον Κατακλυσμό, για παράδειγμα, των λαών της Άπω Ανατολής, των Ινδιάνων της Αμερικής και των αρχαίων πολιτισμών της Μέσης Ανατολής παρουσιάζουν ομοιότητες που δεν μπορούν να θεωρηθούν τυχαίες. Η μόνη πιθανή ερμηνεία είναι ότι είχαν μια κοινή πηγή, τη χαμένη ήπειρο Ατλαντίδα απ' όπου ξεπήδησε ο μύθος του κατακλυσμού και διαδόθηκε στον κόσμο μέσω των επιζώντων της καταστροφής.
Επιπλέον στο βιβλίο του ισχυρίζεται ότι ο Μεγάλος Κατακλυσμός του Νώε που περιγράφεται στην Εβραϊκή Βίβλο ήταν ό ίδιος κατακλυσμός που βύθισε την Ατλαντίδα (που περιγράφεται στους διαλόγους Κριτίας και Τίμαιος του Πλάτωνα), διότι συμφωνούν σε πολλές σημαντικές λεπτομέρεις μεταξύ τους.

Τέτοιες ομοιότητες υπάρχουν παντού στους θρύλους, τις παραδόσεις, τα σύμβολα, τις αρχιτεκτονικές κατασκευές -όπως για παράδειγμα οι πυραμίδες της Αιγύπτου και του Τεοτιχουακάν στο Μεξικό, ακόμα και στη γλώσσα.

Η κινέζικη λέξη για το τούβλο για παράδειγμα, ήταν κου και η χαλδαϊκή ήταν κε. Για τη λέξη ύφασμα και οι δυο χρησιμοποιούσαν τη λέξη σικ.

Ανακαλύπτοντας ότι παραλλαγές μιας μοναδικής γλώσσας απαντώνται από την Ισλανδία μέχρι την Κεϋλάνη, ο Ντόνελλυ γράφει:

«Υπάρχουν άφθονες αποδείξεις που μπορούν να γεμίσουν ολόκληρες σελίδες για το ότι υπήρχε μια ακόμα αρχαιότερη μητρική γλώσσα... η γλώσσα του Νώε, η γλώσσα της Ατλαντίδας, η γλώσσα της μεγάλης αυτοκρατορίας που αναφέρει ο Πλάτωνας».

Ο κόσμος έχει κάνει τέτοια πρόοδο που μοιάζει με κομήτη
Τον τελευταίο καιρό σχετικά με την επιστήμη, μπορούμε σχεδόν να ελπίζουμε,
Πριν πεθάνουμε από την απόλυτη φθορά, να μάθουμε
Κάτι για τη βρεφική μας ηλικία. Όταν ζούσε
Αυτή η σπουδαία, πρωτότυπη, με πλατιά μάτια, βυθισμένη φυλή,
Της οποίας η γνώση, όπως οι θαλάσσιοι βράχοι,
Αποτέλεσε τη βάση της πολυδιάστατης παράδοσης αυτού του κόσμου
FESTUS

Χάρτης της θέσης της Ατλαντίδας, του Ντονέλλυ

Χάρτης του βασιλείου των Ατλάντων, του Ντονέλλυ

linearB myName sm2

	Χάρτες & σκίτσα για την Ατλαντίδα

Περιεχόμενα της σελίδας:

Χάρτης του Αθανάσιου Κίρχερ, ≈ 1669

Χάρτης του Ιγνάτιου Ντονέλλυ,1882

Χάρτες του Πάτροκλου Καμπανάκη, 1891

Χάρτης του εκδοτικού οίκου "BUDGET", 1912

Χάρτης του Βασ. Πάσχου, 1979

Χάρτης του Θεοδ. Πάσχου, 2008

Από τις περιγραφές των αρχαίων, για την θέση και την έκταση της Ατλαντίδας, διάφοροι ατλαντολόγοι συγγραφείς και ερευνητές, γεωγράφοι, χαρτογράφοι, θαλασσοπόροι κ.λ.π. εκπόνησαν χάρτες για την Ατλαντίδα, που τους ονόμασαν "ΆΤΛΑΣ" ή "ΑΤΛΑΝΤΕΣ". Τα διάφορα σχήματα των χαρτών αυτών εντάσσονται σε τρεις κύριες ομάδες.

expbul1a Η πρώτη, που είναι και επικρατέστερη μέχρι τώρα, παρουσιάζει σχήμα στενόμακρο από Ανατολή προς Δύση, όπως περίπου περιγράφεται από τον Πλάτωνα.

expbul1a Η δεύτερη ομάδα παρουσιάζει σχήματα κυκλοτετραγωνικά, αστεροειδή και τραπεζοειδή, ογκώδη στο κέντρο Ατλαντικού.

expbul1a Η τρίτη ομάδα ακολουθεί το σχήμα της υποθαλάσσιας σημερινής οροσειράς που είναι γοργονοειδές, δηλαδή με ουρά, με τμήμα που στενεύει προς το Νότο.

Χάρτης του Αθανάσιου Κίρχερ, γύρω στα 1669 μ.Χ.

Αντιπροσωπευτικός χάρτης της δεύτερης ομάδας, είναι του Γερμανο-Νορμανδού Ιησουίτη ιερέα, ερευνητή και πολυμαθή Αθανάσιου Κίρχερ, που τον δημοσίευσε στο έργο του περί γεωγραφίας «Mundus Subterraneus» που πρωτοεμφανίστηκε στο Αμστερνταμ περίπου το 1669. Ο Κίρχερ τοποθετει την Ατλαντίδα ακριβώς στη μέση του Ατλαντικού μεταξύ Ισπανίας και Αμερικής. Παρατηρούμε στο συγκεκριμένο χάρτη ότι, για ανεξήγητους λόγους, ο Βορράς σημειώνεται προς τα κάτω.

Kircher's map of Atlantis

Χάρτης του Αθανάσιου Κίρχερ, προσανατολισμένος με το
Νότο προς τα πάνω. Περιέχεται στο έργο του «Mundus Subterraneus» (≈ 1669 μ.Χ.).

Χάρτης του Ιγνάτιου Ντοννέλλυ

Είναι δείγμα της τρίτης ομάδας. Ο Ντοννέλλυ τον δημοσίευσε στο βιβλίο του «Ατλαντίς, ο προκατακλυσμιαίος κόσμος» (Λονδίνο 1882). Στον διπλανό (δεξιά) χάρτη εμφανίζεται η έκταση της Ατλαντίδας επάνω στη Μεσοατλαντική Υποβρύχια Ράχη, στη γεωγραφική θέση των νήσων Αζόρων καθώς και άλλα νησιά και οι συνδέουσες υποβρύχιες οροσειρές (οι διακεκομμένες γραμμές).

Στο ίδιο βιβλίο περιέχεται και δέυτερος χάρτης όπου εμφανίζονται και οι αποικίες της Ατλαντίδας σε όλο τον κόσμο, ενώ ή ίδια η Ατλαντίδα παρουσιάζεται πολλή μικρή στο κέντρο του Ατλαντικού ωκεανού.

Η Ατλαντίδα και οι αποικίες της (Μ. ΑΤΛ.) Χάρτης της γης, του Ιγνάτιου Ντοννέλλυ με την Ατλαντίδα και τις αποικίες της (σε λευκό χρώμα), περιέχεται στο βιβλίο του, 1882, σ. 295

Χάρτης του Ιγνάτιου Ντοννέλλυ, 1882

(Μ. ΑΤΛ.) Χάρτης της Ατλαντίδας με τα νησιά της και τις
συνδέουσες υποβρύχιες οροσειρές, από ηχοβολήσεις
βαθέων υδάτων. Bιβλίο του Ντοννέλυ, 1882, σ. 51

Χάρτες του Πάτροκλου Καμπανάκη

Εκπονήθηκαν το 1891 και δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο του "Η προ του κατακλυσμού Συγκοινωνία των δύο Κόσμων δια της Ατλαντίδος" (Κων/πολη 1893). Είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της πρώτης μορφής.

Χάρτης του Πάτροκλου Καμπανάκη

Μ. ΑΤΛ.: Ένας από τους χάρτες της Ατλαντίδας του
Πάτροκλου Καμπανάκη (1891).

Χάρτης του εκδοτικού οίκου "BUDGET" Λονδίνου, 1912

Στην δεύτερη ομάδα ανήκει και ο χάρτης της Ατλαντίδας που φιλοτέχνησε ο εκδοτικός οίκος χαρτών του Λονδίνου "BUDGET" το 1912. Δημοσιεύεται στο βιβλίο του Ιταλού Gennaro D'Amato "Αρχαιολογικά ντοκουμέντα της Ατλαντίδας, και οι επιπτώσεις στο τομέα των γνώσεων", έκδοση 1924. Το χαρακτηριστικό του είναι το σχήμα των υδάτινων καναλιών και των ζωνών ξηράς, με τις γέφυρες που σχηματίζουν το "Σταυρό της Ατλαντίδας".

xartama

Μ. ΑΤΛ. Χάρτης του εκδοτικού οίκου χαρτών
BUDGET του Λονδίνου (17/11/1912).

Χάρτης του Βασίλη Πάσχου, ιδρυτή του Μουσείου Ατλαντίδας

Σχεδιάστηκε το 1979 σε ασπρόμαυρη μορφή και είναι αντικείμενο του Μουσείο Ατλαντίδας. Ανήκει στο πρώτο σχήμα. Δημοσιευτηκε στο βιβλίο του Vassilis Paschos με τίτλο «Atlantes, not the Gods, p. 46, 1983, ed. Museum of Atlantis» και επίσης στο περιοδικό «Η Ατλαντίδα, τεύχος 1, σ. 18, Ιούνης 1989».

Όπως φαίνεται στο χάρτη αυτό η έκταση της Ατλαντίδας ακουμπούσε αφ' ενός μεν στις πλευρές της βόρειας μεσο-ατλαντικής κορυφογραμμής αλλά και στο ευρύτερο σημείο αυτής που δημιουργεί ένα οροπέδιο (plataeu), σχηματίζοντας το σημάδι ενός σταυρού με την κορυφογραμμή.

Η Ανατολική πλευρά της Ατλαντίδας βρισκόταν μπροστά από το Γιβραλτάρ και σε μια απόσταση ίση με εκείνη μεταξύ της Κρήτης και της Μάλτας.

Η δυτική πλευρά και το κεντρικό τμήμα της έκτασής της βρίσκονταν στη θάλασσα των Σαργασσών.

Η Δυτική πλευρά της διαβρέχονταν από το μεγάλο ρεύμα του κόλπου που σχηματίζεται μεταξύ Βόρειας και Νότιας Αμερικής, μπροστά από τη διώρυγα του Παναμά.

Σύμφωνα με την ελληνική και Ρωμαϊκή μυθολογία υπήρχαν και άλλα νησιά μεταξύ του κύριου νησιού της Ατλαντίδας και της Ευρώπης ή του καναλιού του Παναμά.

Τέτοια μυθικά νησιά θα μπορούσαν να ήταν: η Γοργονία, η Τριτωνίδα, η Αμαζονία, η Ερύθεια, της Καλυψώ, το Γκάντιρ (Gadeirus), η Κίρκι, τα επτά νησιά των Πλειάδων (ή των Εσπερίδων, οι επτά κόρες του Άτλαντα), το νησί των Υπερβορείων και πολλά μικρότερα νησιά.

(Μ. Ατλ.): Χάρτης της Ατλαντίδας του Βασ.Πάσχου,
με βάση τα στοιχεία του Όμηρου, του Πλάτωνα,
του γεωγράφου Μάρκελλου κλπ., Αθήνα 1979.

Χάρτης του Θεόδωρου Πάσχου

Σχεδιάστηκε το 2008 για να συμμετάσχω στο 2ο Διεθνές Συνέδριο για την Ατλαντίδα που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 10 και 11 Νοεμβρίου 2008. Δημοσιεύθηκε στο τόμο των Πρακτικών του Συνεδρίου «Proceedings of the 2nd International Conference on Atlantis Hypothesis, p. 543-556».

Ο Θ. Πάσχος χρησιμοποίησε ως πρότυπο τον Α/Μ χάρτη του Βασ. Πάσχου (του 1979), τον μετέτρεψε σε έγχρωμη ψηφιακή μορφή και τοποθέτησε την έκταση του νησιού, επάνω σε δορυφορικό χάρτη της Google Earth σε συγκεκριμμένες συντεταγμένες, παίρνοντας υπόψη τα γεωλογικά, τοπογραφικά και βαθυμετρικά δεδομένα γύρω από την Μεσο-Ατλαντική υποβρύχια οροσειρά. Στο χάρτη αυτό φαίνεται η Ατλαντίδα να απλώνεται σε γεωγραφικό πλάτος (από Ν. σε Β.) περίπου μεταξύ N29⁰ και N43⁰ και σε γωγραφικό μήκος (από Α. σε Δ.) μεταξύ W20⁰ και W50⁰. Στο χάρτη αυτό δεν φαίνονται τα μικρότερα «μυθικά» νησιά που ήταν συγγενικά με τους Άτλαντες.

Μερικές γεωγραφικές περιοχές που καλύπτει η έκταση αυτή είναι το οροπέδιο των Αζορών επάνω στη οροσειρά και επιπλέον όλα τα απομείνοντα ενιά ηφαιστειογενή νησιά του αρχιπέλαγους των Αζορών. Είναι η μοναδική τοποθεσία στο Β. Ατλαντικό που μπορεί να καλύψει το μέγεθος της έκτασης της Ατλαντίδας που έδωσε ο Πλάτων και επιπλέον έχει αποδειχθεί γεωλογικά οτι το τμήμα αυτό της οροσειρας παλιότερα βρισκόταν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

(Μ. Ατλ.): Χάρτης της Ατλαντίδας του Θεόδ. Πάσχου.
Δημοσιεύθηκε στα πρακτικά του 2ου Διεθνούς Συνεδρίου
για την Ατλαντίδα, Αθήνα 2008.

Το όνομα του συγγραφέα σε Γραμμική Β

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ

Αρκετοί σύγχρονοι του 20ού αιώνα, ερμηνευτές του Πλάτωνα, τοποθετούν την Ατλαντίδα στο
Αιγαίο και συγκεκριμμένα στη Σαντορίνη (Άγγελος Γαλανόπουλος¹) ή στη Κρήτη (J.V.LUCE²).

Ο Κ. Frost πρώτος το 1909 δημοσίευσε τη γνώμη του πως η Ατλαντίδα που καταστράφηκε την εποχή του χαλκού (1500 π. Χ.) από κατακλυσμό, έπρεπε να είναι η Μινωική Κρήτη. Ο κατακλυσμός προήλθε από την άκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας (που η πρώτη του έκρηξη έγινε το 23000 π.Χ.).

O αρχαιολόγος Σπυρίδων Μαρινάτος (γεννήθηκε το 1901 και πέθανε το 1974) έκανε εκτεταμένες αρχαιολογικές έρευνες στο Ακρωτήρι της Θήρας και στο Ασπρονήσι από το 1967 έως το 1974. Υποστήριξε ότι η έκρηξη στη Σαντορίνη το 1456 π.κ.χ. κατέστρεψε τον μινωικό πολιτισμό και γέννησε το μύθο της Ατλαντίδας, ενώ υποστήριξε ότι εκεί, στο νησί από κάτω βρίσκεται η Χαμένη Ατλαντίδα που περιγράφει ο Πλάτων.

Ο Ζακ Υβ Κουστώ ερεύνησε το 1955-76 το χώρο νότια της Θήρας και βόρεια της Κρήτης. Σε δηλώσεις του το Νοέμβρη 1976 ο Κουστώ απέκλεισε την ύπαρξη της Ατλαντίδας στο χώρο αυτό³. Ωστόσο στο νησάκι Δία ανακάλυψε βυθισμένους τετραγωνισμένους και ορθογώνιους βράχους, που συγκροτούσαν τεχνητό λιμενοβραχίονα και τους αποκάλεσαν κυκλώπεια τείχη. Στην αρχή οι ερευνητές νόμισαν πως ήταν τεχνητό λιμάνι, ναύσταθμος του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Αργότερα όμως διαπίστωσαν πως είναι πολύ πιο παλιά. Ομοιάζουν με τα Κυκλώπεια τείχη που βρέθηκαν το 1969 στα νησιά Μπίμινι στις Μπαχάμες στον Ατλαντικό ωκεανό, που είπαν πως ήταν κατάλοιπα της Ατλαντίδας, οπότε οι μελετητές προβληματίστηκαν...

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, ο Έλληνας αρχαιολόγος καθηγητής Άγγελος Γαλανόπουλος πρότεινε την εκπληκτική θεωρία ότι η Aτλαντίδα ήταν η Σαντορίνη, βόρεια της Κρήτης. Το νησί ανατινάχτηκε γύρω στο 1500 π.κ.ε. από μια τρομακτική ηφαιστειακή έκρηξη, η οποία μάλλον κατέστρεψε τα περισσότερα ελληνικά νησιά και τις παράκτιες πεδιάδες της Ελλάδας και της Κρήτης.
Όμως, πώς θα μπορούσε το μικρό νησί της Σαντορίνης να είναι η πελώρια ήπειρος του Πλάτωνα, με την πεδιάδα των 400 χιλιομέτρων; O Γαλανόπουλος προτείνει ότι ο γραφέας απλώς πολλαπλασίασε τα νούμερα επί δέκα κι ότι αυτό ισχύει επίσης για τις ημερομηνίες: τα 9.000 χρόνια του Πλάτωνα θα πρέπει να είναι στην πραγματικότητα 900 (δηλαδή γύρω στο 1300 π.κ.ε.). Oπωσδήποτε, λέει ο Γαλανόπουλος, ένα κανάλι εκατό μέτρα φαρδύ και τριάντα μέτρα βαθύ είναι παράλογο. Δέκα μέτρα πλάτος και τρία μέτρα βάθος μοιάζουν λογικότερα νούμερα.
Η βασική αντίρρηση στη θεωρία του Γαλανόπουλου είναι πως ο Πλάτωνας δηλώνει καθαρά ότι η Aτλαντίδα βρίσκεται πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες, δηλαδή το Γιβραλτάρ. O Γαλανόπουλος αντιτάσσει ότι, δεδομένου ότι ο Ηρακλής διέπραξε τους περισσότερους από τους άθλους του στην Ελλάδα, οι Ηράκλειες Στήλες μπορεί να αναφέρονται στο θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ των δύο νοτιότερων ακρωτηρίων της Ελλάδας (Ταίναρος και Μαλέας).
Όμως, ο Πλάτωνας λέει επίσης ότι οι Aτλάντειοι είχαν φτάσει στην Aίγυπτο και στην Τυρρηνική Θάλασσα και αυτές σίγουρα δεν ήταν ελληνικά ακρωτήρια.
Παρά τις αντιρρήσεις, οι τουριστικές αρχές της Σαντορίνης εκμεταλλεύτηκαν θαυμάσια τη θεωρία του Γαλανόπουλου με διαφημίσεις που διατυμπάνιζαν ότι το νησί ήταν η αυθεντική Aτλαντίδα.

Αγγελου Γαλανόπουλου (Καθηγητή Σεισμολογίας Πολυτεχνείου Αθηνών):"Η αρχαία Ατλαντίς", 1960, Αθήνα
J.V.LUCE: "Το τέλος της Ατλαντίδας. Νέο φως πάνω σ' ένα παλιό μύθο". Μετάφραση Χριστίνας Κωνσταντοπούλου, Αθήνα 1975
Βλ. εφημερίδες Αθηνών της 23/11/76 ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ΤΑ ΝΕΑ

Το όνοματεπώνυμο στη γραφή Γραμμική Β

Υπήρχε; Πού βρισκόταν; Η έρευνα του Μουσείου Ατλαντίδας

Οι Άτλαντες ή Τιτάνες, είναι φανερό ότι υπήρξαν. Πηγές από τα πανάρχαια χρόνια επιβεβαιώνουν πως υπήρχε ένας λαός με το όνομα Τιτάνες-Ατλαντες. Ο λαός αυτός άφησε τα ίχνη του κατεσπαρμένα σε πολλά σημεία της γης. Η μνήμη του πέρασε σε πολλούς θρύλους, δοξασίες, λατρείες και παραδόσεις. Λίγοι από τους αρχαίους συγγραφείς αμφισβήτησαν την ύπαρξη διαφόρων προϊστορικών φυλών που ονομάζονταν Τιτάνες και Άτλαντες.

Πολλοί μεταγενέστεροι και σύγχρονοι συγγραφείς και ερευνητές παραδέχονται, επίσης την ύπαρξη των Ατλάντων, διαφωνούν όμως ως προς τον τόπο που κατοικούσε αυτός ο "περίεργος" λαός.

Από τα αρχαία χρόνια μπήκε το ερώτημα, που ζούσαν οι Άτλαντες; Αναπτύχθηκαν πολλές θεωρίες. Η γνώμη των πιο πολλών είναι πως ήταν θρονιασμένη σε ένα μεγάλο νησί στον Ατλαντικό ωκεανό. Αυτή είναι και η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας, όπως αναλυτικά περιγράφεται πιο κάτω.

Η άποψη του Μουσείου Ατλαντίδας

Αξιολογώντας το υλικό πoυ συγκεντρώσαμε για του Άτλαντες, απογυμνώνοντάς το από τις μυθολογικές επικαλύψεις και δίνοντάς του άλλες διαστάσεις στην ερμηνεία, χωρίς να επιστρατεύουμε στοχαστικές παραισθήσεις, δεχόμαστε ότι:

Η Ατλαντίδα υπήρξε στov Ατλαντικό ωκεανό και ήταν η κυριαρχούσα οργανωμένη δύναμη από τη 10η έως τη 7η χιλιετηρίδα π.Χ.

Την άποψη αυτή δέχεται και ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων στα βιβλία του "Τίμαιος" και "Κριτίας" (ή Ατλαντικός Λόγος), που έγραψε το 350 π.Χ. Οι περιγραφές του Πλάτωνα στα πιο πάνω βιβλία αποτελούν συγκλονιστικά ντοκουμέντα:

Στο "Τίμαιο" ο Πλάτων λέει, πως μπροστά στο στόμιο που ονομάζεται Στήλες του Ηρακλή (σημείωση: σήμερα πορθμός του Γιβραλτάρ) υπήχε μεγάλο νησί με ισχυρή δύναμη, που οναμαζόταν Ατλαντίδα. Η έκταση της γης που κατείχε το νησί αυτό μπορούσε να λέγεται ήπειρος. Ο Πλάτων (427-347 π.Χ.) παρουσιάζει την Ατλαντίδα στενόμακρη, από ανατολή και δύση. Μπορούσε, γράφει, να τη διασχίσει, όποιος ήθελε, περπατώντας 18 μερόνυχτα. Περνώντας ύστερα με πλοίο από μερικά άλλα νησιά, να φτάσει στην απέναντι ήπειρο. Εννοεί την Αμερική. Ο Πλάτων βέβαια δεν ηξερε την Ατλαντίδα. Αυτά που περιγράφει στα βιβλία του, ήταν σημειώσεις που του τις έδωσε ο Κριτίας, ο οποίος τις είχε από το προπάππου του που τις πήρε από το Σόλωνα.

Ο Σόλωνας (639 - 559 π.Χ.) είχε επισκεφτεί τη Αίγυπτο, όπου εκεί οι ιερείς της Σάιδας του αποκάλυψαν τα πανάρχαια μυστικά που ήταν γραμμένα σε πλάκες με ιερογλυφικά αρχαιογράμματα. Οι ιερείς της Σάιδας, αρχαιοτάτης θρησκευτικής πρωτεύουσας της Αιγύπτου, είπαν στο Σόλωνα ότι οι Άτλαντες, ήρθαν από τα Δυτικά, από το μεγάλο ωκεανό.

Το ισχυρό έθνος των Ατλάντων, έγραφαν οι πλάκες που διάβαζαν οι ιερείς, κατέκτησε σχεδόν όλα τα παράλια των χωρών της Μεσογείου από βορρά και νότο κι΄ έφτασε μέχρι το Περσικό κόλπο. Οι Άτλαντες δεν κατόρθωσαν να κατακτήσουν την Αττική, γιατί τα στρατεύματά τους νικήθηκαν από τους Αθηναίους...

'Ολα αυτά τα μαρτυρεί και ο αρχαίος ιστορικός Πλούταρχος στο "βίο του Σόλωνα". Στο έργο του "Βίοι Παράλληλοι" και στη μελέτη του "περί Ίσιδος και Οσίριδος" ο Πλούταρχος μας δίνει αρκετά στοιχεία για την Ατλαντίδα και μάλιστα χρησιμοποιεί τη λέξη «ιστορία» όταν αναφέρεται σ' αυτήν. Επίσης σε πολλά σημεία των έργων του αναφέρεται σε διάφορες δοξασίες των αρχαίων οι οποίες «καθώς λέει η παράδοση και τα γραπτά, ξεκινάνε από τη χαμένη Ατλαντίδα».

Τις πλάκες αυτές ο Πρόκλος βεβαιώνει ότι τις είδε όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο κι επισκέθηκε το ναό της Νηήθ (Αθηνάς). Ο Πρόκλος στο βιβλίο του "Υπομνήματα στο Πλατωνικό έργο" προσθέτει:

"Υπήρξε νήσος παμμεγέθης του Ατλαντικού ωκεανού εις παρωχημένους χρόνους. Ήταν έθνος εκτάκτως πολιτισμένο και ισχυρόν. Κατέκτησε μέγα μέρος της Αφρικής μέχρι την Αίγυπτο και της Ευρώπης μέχρι Τυρρηνίας...".
Ο Πρόκλος ισχυρίζεται ότι οι ιερείς της Νηίθ του έδειξαν αρχαιότατες στήλες με ιερογλυφικές επιγραφές και του είπαν ότι είναι αφηγήσεις για την Ατλαντίδα. Του επιβεβαίωσαν ότι κατά την τελευταία θεομηνία, όταν καταποντίστηκε η Ατλαντίδα, η Αττική και άλλες περιοχές της Ελλάδας συγκλονίστηκαν από σεισμούς. Μερικά παράλια κατακλύστηκαν από τη θάλασσα και έγιναν καταστροφές.

«Ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη και την Ασία μαζί» επιβεβαιώνει ο Κράντωρας (σχόλια στον Τίμαιο).

Οι Ατλάντιοι εξουσίαζαν πολλά νησιά γύρω από την Ήπειρό τους, στον Ατλαντικό ωκεανό, γράφει ο Διόδωρος Σικελιώτης στο έργο του "Βιβλιοθήκη Ιστορική" και επεκτάθηκαν και στις Μεσογειακές χώρες. Αυτά τα βεβαιώνουν, συμπληρώνει εκτός από τον Πλάτωνα και οι Όμηρος, Ησίοδος, Ηρόδοτος, Αισχύλος, Φίλωνας, Αρίσταρχος, Κράτης, Απολλόδωρος

Ο Ποσειδώνιος, δάσκαλος του Κικέρωνα, γράφει: "υπήρχαν θρύλοι πως πιο πέρα από τις Ηράκλειες Στήλες βρισκόταν μια μεγάλη έκταση στεριάς που αποκαλούνταν "Ποσειδωνίς" ή "Ατλάντα", πλάτους 3000 σταδίων και μήκους 2000 σταδίων

Ο γεωγράφος Μάρκελλος στη "Συλλογή αφηγήσεων Ταξιδιωτών" μιλάει για 7 νησιά του Ατλαντικού ωκεανού, το ένα από τα οποία ήταν ιερό, του Ποσειδώνα. Οι κάτοικοι ενός από τα μικρά νησιά που σώθηκαν, διατηρουσαν από τους προγόνους τους την ανάμνηση ενός εξαιρετικά μεγάλου βασιλείου που αναμαζόταν Ατλαντίδα. Αυτό κυβερνούσε όλα τα άλλα νησιά του Ατλαντικού ωκεανού.

Ο Στράβωνας στα "Γεωγραφικά" του δέχεται ότι "η Ατλαντίς νήσος εις τα απώτατα δυσμικά μέρη..." ήταν πραγματικότητα.

Τα τοπωνύμια Άτλας - Αντιάτλας (βουνά Μαρόκου), Ατιτλάν (Γουατεμάλας), Τλακοπάν, Τενοτσιτλάν, Μίτλα, Έτλα (Μεξικού) κλπ είναι όλα παράγωγα του α-τλα.

Οι φυλές Αζτλάν, Ναχουατλακάτλ, πρόγονοι των Αζτέκων, Τολτέκων και Μάγιας και οι Θεοί τους Κουετζαλκοάτλ (ιπτάμενος), Μιξκοάτλ και Τλαλόκ και οι παραδοσιακοί τους γίγαντες Ατλάν και Τείτάνι (Τιτάνες) γνωστοί από τα πανάρχαια χρόνια και στο Μεσογειακό χώρο.

Οι παραδόσεις των λαών της Κεντρικής Αμερικής και της Β.Δ. Αφρικής, για καταποντισμό ενός μεγάλου νησιού του Ατλαντικού.

Αλλά εκτός από τις μαρτυρίες παλαιότερων, τις παραδόσεις και τη μυθολογία των αρχαίων λαών, το γεγονός ότι η Ατλαντίδα υπήρχε στον Ατλαντικό ωκεανό επιβεβαιώνεται και από σημαντικές γεωλογικές ενδείξεις στις ακτές και στο βυθό του Ατλαντικού και σε διάφορα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν μετά από ανασκαφές και έρευνες.

Γκραβούρα

(Μ.ΑΤΛ.) Τοπίο Ατλαντίδας,
γκραβούρα Bon Ton, Βιέννη 1922

Ο σταυρός της Ατλαντίδας

(Μ.ΑΤΛ.): Ο σταυρός της Ατλαντίδας, με τους κυκλικούς δακτύλιους.
(έμβλημα των Ατλάντων)

Αρχαίο Ελληνικό νόμισμα

Ένα από τα αρχαία νομίσματα
της Ποσειδωνίας

Υποκατηγορίες

Μουσείο Ατλαντίδας

Περιέχονται όλα τα αρχεία, η βιβλιοθήκη και η συλλογη του Μουσείου Ατλαντίδας που λειτούργησε στην Αθήνα από το 1981 έως το 2000

Μυθολογία

Ελληνικά και ξέναη στοιχεία μυθολογίας σχετικά με την Ατλαντίδα. Άμεσες ή έμμεσες αναφορές για την Ατλαντίδα στη μυθιστορία-μυθολογία των αρχαίων λαών, Ελλήνων και άλλων. Ιστορική ερμηνεία των μύθων