Ο Δίας
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 496
Ο Ζευς ήταν ανώτατος θεός των αρχαίων Ελλήνων, ο "πατήρ ανδρών τε θεών τε" κατά τον Όμηρο. Ήταν γιος του Κρόνου και της Ρέας και αδερφός του Ποσειδώνα, του Άδη, της Εστίας, της Δήμητρας και της Ήρας, μάλιστα της Ήρας ήταν και σύζυγος.
Ο Κρόνος μόλις γεννούσε η Ρέα παιδί το άρπαζε από τα χέρια της και το κατάπινε, για να αποφύγει την πραγματοποίηση ενός χρησμού, σύμφωνα με τον οποίο ένα από τα παιδιά του επρόκειτο να τον εκθρονίσει. Η Ρέα για να γλιτώσει τον τελευταίο γιο (τον Δία) που εγκυμονούσε, καταφεύγει στη Κρήτη (βλέπε Θεογονία 459) και εκεί σ' ένα σπήλαιο του βουνού Δίκτης ή κατ' άλλους του Ίδη, γεννά και παραδίδει το βρέφος στις Νύμφες Αδράστεια και Ίδη και στους Κουρήτες. Μετά γυρίζοντας στον ουράνιο σύζυγό της, του δίνει μια πέτρα σπαργανωμένη που αυτός ανύποπτος την καταπίνει. Οι αρχαίοι συγγραφείς διηγούνται κατά διαφόρους τρόπους τα σχετικά με την ανατροφή του Δία. Κατά μια εκδοχή, στο όρος Δίκτης της Κρήτης ο Ζευς τρεφόταν με το γάλα μιας κατσίκας, της Αμάλθειας. Η κατσίκα Αμάλθεια ήταν τρομερό ζώο. Καταγόταν από τον Ήλιο, η όψη της δε, ήταν τόσο τρομερή, ώστε ούτε οι Τιτάνες δεν μπορούσαν να την ανεχθούν. Γι' αυτό είχαν παρακαλέσει την Γαία να κρύψει την Αμάλθεια σε ένα άντρο της νήσου Κρήτης. Εκεί της πήγαν τον Δία. Γι' άλλους η Αμάλθεια ήταν νύμφη, γεγονός πιο πιστευτό. Κατά τον Αθήναιο ο Ζευς ανατράφηκε από περιστέρια. " Του έφερναν την αμβροσία από τα άκρα του ωκεανού. Ένας αετός με μυτερά νύχια πήγαινε κάθε βράδυ και αντλούσε το νέκταρ από την πηγή και του το έφερε δια μέσου των αιθέρων. Γι' αυτό ο Ζευς αφού κατανίκησε τον πατέρα του Κρόνο, χάρισε στον αετό την αθανασία και τον έκανε αστερισμό. Όσον αφορά τα περιστέρια ανάθεσε σ' αυτά την ωραία υπηρεσία να αναγγέλλουν τις εποχές ". Κατ' άλλους η φροντίδα της ανατροφής του γιου του Κρόνου ανετέθη στις δυο κόρες του βασιλιά της Κρήτης Μελίσσου, την Αδράστεια και τη Μέλισσα. Οι Κουρήτες χόρευαν πολεμικούς χορούς ολόγυρα από το βρέφος, όταν τούτο έκλαιγε, κατακτυπώντας τα ξίφη τους πάνω στις ασπίδες για να πνίγουν με το θόρυβο το κλάμα του παιδιού. Ήταν οι προστάτες του. Ο Δίας μεγάλωσε με πολλές προφυλάξεις, κρυμμένος στα βουνά της Κρήτης. Τότε χρειάστηκε να παλέψει με τον πατέρα του, τον Κρόνο, να τον νικήσει και να τον κάνει να ξεράσει τα παιδιά που ως τότε είχε καταβροχθίσει. Μάλιστα όπως ιστορούσαν ορισμένοι, τότε ο Δίας ευνούχισε τον Κρόνο, όπως ο Κρόνος πριν είχε ευνουχίσει τον δικό του πατέρα, τον Ουρανό. Ύστερα απελευθέρωσε τους Κύκλωπες, που του έφτιαχναν τον κεραυνό και αργότερα τους Εκατόγχειρες και ενισχυμένος με αυτούς, κι ακόμη με τη κόρη του Ωκεανού τη Στύγα, και με τα παιδία της, τη Βία και το Κράτος, τον Ζήλο και την Νίκη, ο Δίας πολέμησε δέκα ολόκληρα χρόνια τους Τιτάνες, τους παλιότερους "θεούς", που δεν τον καταδέχονταν για αρχηγό. Και όταν τους γκρέμισε στα Τάρταρα, βρέθηκε στην ανάγκη να αντιμετωπίσει τους γιους του Ιαπετού, τον Άτλαντα και τον Μενοίτιο, τον Προμηθέα και τον Επιμηθέα. Τότε τιμώρησε τον Άτλαντα να σηκώνει για πάντα στους ώμους του τον ουράνιο θόλο, ενώ τον Προμηθέα τον κάρφωσε στον Καύκασο. Και ύστερα που ήρθαν οι Γίγαντες να εκδικηθούν για το κακό που έγινε στους Τιτάνες, τους ξέκανε και αυτούς ο Δίας με τη βοήθεια του Ποσειδώνα, της Αθηνάς και του Ηρακλή. Τέλος πάλεψε με τον Τυφώνα, ένα ακαταμάχητο τέρας, γέννημα του Τάρταρου και της Γης ή κατ΄ άλλους της Ήρας. Τότε ο Δίας πέρασε τον έσχατο κίνδυνο διότι ο Τυφώνας τυλίχθηκε με τις ουρές του πάνω στο σώμα του Δία, του έκοψε τα νεύρα και τον πέταξε μισοπεθαμένο σ' ένα βάραθρο. Τότε τον βοήθησε ο φτερωτός Ερμής που έκλεψε τα νεύρα και τα έδωσε στο Δία, και ο Αιγιπάνας που του τα έραψε πάλι. Έτσι ο Δίας μπόρεσε να ξανανιώσει τη δύναμη του και να δαμάσει τον Τυφώνα. Αναγνωρισμένος πια αρχηγός, ο Δίας μοιράστηκε με τους αδερφούς του τον κόσμο. Κατά την κλήρωση η θάλασσα έπεσε στον Ποσειδώνα, ο Κάτω Κόσμος στον Άδη και στον ίδιο ο Ουρανός και η Γη. Έτσι ο Ζ. έγινε ανώτατος κυβερνήτης και αποκατέστησε την ειρήνη στον κόσμο, τον οποίο διεύθυνε από τις κορυφές του Ολύμπου. Αλλά και τότε ακόμα ο Δίας δεν έμεινε δίχως σκοτούρες. Αντιμετώπισε συνωμοσία της Ήρας (της γυναίκας του), του Ποσειδώνα και της Αθηνάς μέσα στο ίδιο το παλάτι του. Γλίτωσε από την ανατροπή μόνο με τις ενέργειες της Θέτιδας, που έφερε από τα βάθη του Ωκεανού συμπαραστάτη του Δία τον σεβαστό σε όλους γίγαντα Βριάρεο. Και αυτή η παλατιανή συνωμοσία δεν ήταν η μόνη εχθρική ενέργεια της Ήρας, αφού σύμφωνα με ορισμένες παραλλαγές των μύθων, η Ήρα είχε παρακινήσει τους Τιτάνες εναντίον του Δία, προτιμώντας για βασιλιά των θεών τον Κρόνο ή τον Άτλαντα, και ή ίδια είχε γεννήσει ακόμα και τον Τυφώνα για να συντρίψει τον Δία Οι μύθοι απέδιδαν στο Δία πολυάριθμες ερωτικές περιπέτειες με θεές και θνητές γυναίκες, που προκαλούσαν συχνά την εγκληματική ζηλοτυπία της Ήρας. Σύμφωνα μ' αυτούς, μεταμορφωνόταν σε ζώα, σε πουλιά, σε βροχή κλπ. και ερχόταν σε ερωτική επαφή με όσες ερωτευόταν. Έτσι έφερε στον κόσμο πολυάριθμους θεούς, ημίθεους και ήρωες. Γι' αυτό και τα περισσότερα βασιλικά γένη της αρχαιότητας περηφανεύονται ότι κατάγονται από αυτόν. Σύμβολα της εξουσίας του ήταν ο κεραυνός, ο αετός, η βελανιδιά και το σκήπτρο. Η λατρεία του ήταν πανελλήνια. Ιδιαίτερα όμως τον τιμούσαν στην Αθήνα, όπου είχε χτιστεί το περίφημο Ολυμπιείο, στην Ολυμπία, όπου γίνονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες προς τιμή του, στη Δωδώνη, στην Κρήτη, στην Ιθώμη κ.α. Οι Ρωμαίοι τον αποκαλούσαν Jupiter και τον θεωρούσαν ανώτερο από όλους του ιταλικούς θεούς. Επίθετά του: stygiοus (=χθόνιος), pluνius (υέτιος), uνidus (ικμαίος) κ.α. Στην τέχνη, την οποία τροφοδότησε με πολλές εμπνεύσεις παριστανόταν συνήθως καθισμένος πάνω σε θρόνο με τον κεραυνό στο χέρι. Από τα πιο ονομαστά αρχαία αγάλματά του ήταν ο «Ολύμπιος Ζευς» του Φειδία και ο «Ιθωμάτης Ζευς» του Αγελάδα. Ιστορική ανάλυση - σχόλιαΚαι ο Δίας παρατηρούμε, σαν γιος του τιτάνα Κρόνου και της Ρέας, είχε καταγωγή από τους Τιτάνες. Αν και οι γονείς του ζούσαν, σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, κάπου στον Ωκεανό, στο νησί των Μακάρων, εν τούτοις για λόγους ανάγκης η Ρέα τον γέννησε στη Κρήτη, όπου εκεί τον μεγάλωσαν οι νύμφες Αδράστεια και Ίδη ή κατ' άλλους η νύμφη Αμάλθεια και τον προστάτευαν οι Κουρήτες με τον οπλισμό τους (ξίφη και ασπίδες). Όμως και εκεί στο βουνό που ζούσε, τρεφόταν εκτός των άλλων και με αμβροσία ή νέκταρ. Η αμβροσία κατά την αρχαιότητα ήταν η τροφή των θεών ενώ νέκταρ (προερχόταν από την Αμβροσία) εθεωρείτο το ποτό τους. Ένας αετός ή κατ' άλλους περιστέρι του έφερνε κάθε βράδυ αμβροσία και νέκταρ από μια πηγή στα άκρα του Ωκεανού δια μέσου των αιθέρων. Μήπως ο αετός αυτός ή το περιστέρι ήταν ιπτάμενη συσκευή; Που κάθε βράδυ ταξίδευε στο νησί των Μακάρων (βλέπε Ατλαντίδα) για να φέρει στο μωρό τρόφιμα και άλλα εφόδια που δεν υπήρχαν στη Κρήτη; Άλλωστε, μη ξεχνάμε, ότι ο νεογέννητος Δίας ήταν "θεός" δηλ. είχε βασιλικό αίμα και προοριζόταν από τη μητέρα του να γίνει βασιλιάς. Βλέπουμε ότι ο Δίας όταν μεγάλωσε εκθρόνισε τον Κρόνο και απελευθέρωσε τα αδέρφια του από τις φυλακές ("ο Κρόνος καταβρόχθιζε τα παιδιά του" λένε οι μύθοι "αλλά αυτά σαν θεοί παρέμεναν ζωντανά"). Για να στερεώσει όμως την εξουσία του αναγκάστηκε να πολεμήσει τους άλλους Τιτάνες, σ' μια αδερφοκτόνα φοβερή Τιτανομαχία. Μετά αφού νίκησαν τους Τιτάνες οι νέοι "θεοί" δέχθηκαν ξαφνική επίθεση από τους Γίγαντες, που αμφισβητούσαν την εξουσία του. Άρχισε νέος κύκλος τρομερού πολέμου, της Γιγαντομαχίας, στον οποίο βγήκαν νικητές και πάλι οι νέοι "θεοί". Η Ελληνική μυθολογία αναφέρει ότι ο Δίας έστησε το παλάτι του και κυβερνούσε από την κορυφή του Ολύμπου (στη Θεσσαλία), αν και μεγάλωσε στη Κρήτη. Βλέπουμε δηλ. εδώ ότι ενώ η καταγωγή του ήταν από τη γενιά των Τιτάνων που ζούσαν στον Ωκεανό και ο πατέρας του και ο παππούς του (Ουρανός) κυβερνούσαν τον κόσμο από το παλάτι τους που βρισκόταν στα νησιά της Εδέμ ή νησί Μακάρων, ο ίδιος επέλεξε την κορυφή ενός βουνού (όχι στο βουνό της Κρήτης που μεγάλωσε αλλά σε βουνό της Θεσσαλίας) για να κατοικήσει και να διοικήσει μαζί με τους άλλους θεούς. Πρόκειται για πραγματική αλλαγή της έδρας του Βασιλείου των θεών, που έχει καταγραφεί στους μύθους; 'Ή μήπως αργότερα οι αρχαίοι Έλληνες ή Προέλληνες προσάρμοσαν τους μύθους των θεών στη δική τους παράδοση, βάζοντας τους να κατοικούν στο δικό τους χώρο; Ή μήπως οι Άτλαντες που διασώθηκαν από τον μεγάλο κατακλυσμό, ο Δευκαλίων (ανεψιός του Άτλαντα) και οι οικογένεια του, που έζησαν μετά την καταστροφή στη περιοχή της Θεσσαλίας, μετέφεραν εκεί τη λατρεία του (το γεγονός ότι ο Δευκαλίων έγινε βασιλιάς της Θεσσαλίας ταιριάζει με την εκδοχή αυτή). Όλα αυτά είναι ερευνητέα. Πάντως ότι και να συμβαίνει από τα τρία, οι μύθοι δέχονται ότι ο Δίας, αν και κυβερνούσε από τον Όλυμπο, εν τούτοις διατηρούσε τους δεσμούς του με τους φίλους του Γίγαντες, Κύκλωπες ή Τιτάνες που ζούσαν στον Ωκεανό, οι οποίοι τον βοηθούσαν (π.χ. ο γίγαντας Βριάρης ήλθε από τον Ωκεανό για να τον βοηθήσει να αντιμετωπίσει το πραξικόπημα της Ήρας και του Ποσειδώνα) |
η Ατλαντίδα στην Ελληνική μυθολογία
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 809
Μύθος είναι μια πλαστή ιστορία που αναφέρεται στους θεούς, ημίθεους, ανθρώπινους ήρωες, στη φύση και στο νόημα του σύμπαντος. Οι μύθοι αποτελούν τα πρώτα δημιουργήματα της ανθρώπινης φαντασίας, γι' αυτό και υπάρχουν σ' όλους τους λαούς της Γης. Πρώτοι μυθοπλάστες όμως θεωρούνται οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι έχουν και τους περισσότερους μύθους. Με τους μύθους ασχολήθηκαν κατά την αρχαιότητα ιστορικοί και φιλόσοφοι, και ποιητές. Από τους ποιητές οι πρώτοι που ασχολήθηκαν με τη καταγραφή των μύθων, στη τοτινή καθομιλούμενη Ελληνική γλώσσα, ήταν ο Όμηρος στην "Ιλιάδα" και "Οδύσσεια" και ο Ησίοδος (750-700 π.Χ.). στο έργο του "Θεογονία". Ο Όμηρος και ο Ησίοδος δεν ήταν απλοί ποιητές. Ήταν και μέλη (μύστες) των ιερατείων και αποκάλυψαν πολλά από τα μυστικά που ήταν καταγραμμένα σ' αυτά. Τα ιερατεία ήταν αυτά που κατέγραφαν, από πολύ παλιά όλες τις ιστορίες, τις μυθιστορίες, τα συμβάντα και τα γεγονότα, σε γλώσσες ακατάληπτες από τους λαούς. Πολλές φορές ανακάτευαν τα δρώμενα με τις δοξασίες, τις επιθυμίες και τα όνειρα ή σκόπιμα άλλες φορές συγκάλυπταν ή διαφοροποιούσαν τα γεγονότα. Πρόσωπα υπαρκτά που είχαν κάνει ένα επιβλητικό έργο, παρουσιάζονταν, σαν μυθικοί ήρωες, όπως λόγου χάρη οι οικιστές αρχαιοτάτων πόλεων που φέρουν τα ονόματά τους και βρέθηκαν ερείπια αυτών των πόλεων ακόμα και επιγραφές (π.χ. Τροία). Έτσι έγινε ένα αξεδιάλυτο μπέρδεμα ιστορικών και μυθικών προσώπων, φαινομένων και θεών. Έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι, όπως θα δούμε παρακάτω, για τα ίδια πρόσωπα και περιστατικά υπάρχουν διαφορετικοί μύθοι. Από τους ιστορικούς ο πιο γνωστός είναι ο Ηρόδοτος, ο οποίος γνωρίζει τις θρησκευτικές και μυθολογικές παραστάσεις και των πολιτισμένων ανατολικών λαών και συγκρίνει αυτές με των Ελλήνων. Από τους φιλοσόφους αξιομνημόνευτοι είναι οι στωικοί, οι οποίοι ερμήνευαν τους μύθους τους σχετικούς με τους θεούς ως σύμβολα θρησκευτικών ή φυσικών εννοιών. Αργότερα, κατά τους αλεξανδρινούς χρόνους, ο Ευήμερος επιχείρησε να μεταβάλει τη μυθολογία σε ιστορία. Δίδασκε ότι και οι θεοί και οι σχετικοί μ' αυτούς μύθοι αποτελούν απήχηση ιστορικών γεγονότων. Ο Ευήμερος (4ος - 3ος αιώνας π.Χ.) έγραψε για τους "θεούς" πως δεν ήταν υπερφυσικά όντα, αλλά ονομαστοί πολεμιστές που πέρασαν στο θρύλο και έγιναν "θεοί". Μελετώντας τους Ελληνικούς μύθους που σώζονταν μέσα στους κατοίκους σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, από το 2000 π.Χ. και εντεύθεν θα ανακαλύψουμε πολλούς θρύλους που δέχονται ότι αρκετοί παλιοί ήρωες της Ελλάδας και άλλων λαών της Μεσογείου, ακόμα και θεοί, μυθικά και ιστορικά πρόσωπα, γενάρχες και βασιλιάδες διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, είχαν προγόνους τους Άτλαντες από τη γενιά των Τιτάνων. Οι άγραφες παραδόσεις (μύθοι) για τον Άτλαντα, τον Ποσειδώνα, τον Κρόνο, τους Γίγαντες, τους Κύκλωπες, τους Τιτάνες και όλη τη γενιά τους, τις γοργόνες, τις αμαζόνες, αλλά και για "θεούς" όπως Δία, Ερμή, Αθηνά κ.α. που διατηρούνταν στη μνήμη μιλούν για τη σχέση τους με ένα παραδεισένιο, στη φαντασία των αρχαίων, νησί στα πέρατα της γης, δυτικά, στον Ωκεανό. Το νησί αυτό δεν ήταν παρά η Ατλαντίδα. Οι Έλληνες, και οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί, διατηρώντας (σώζοντας) μερικές μνήμες από τη μεγάλη αυτή χώρα και την ιστορία της, προχώρησαν να μετατρέψουν πολλούς βασιλιάδες και ήρωες της σε "θεούς". Αυτό συνέβη γιατί οι λαοί πολλών χωρών και πόλεων είχαν αποικισθεί και εκπολιτιστεί από τους Άτλαντες ή άλλοι ήλθαν σε επαφή μαζί τους, χωρίς αυτό να εννοεί ότι δεν υπήρχαν και άλλοι πολιτισμένοι λαοί την ίδια εποχή ή σε προηγούμενες εποχές. Στη θεοποίηση αυτή συνετέλεσε πάρα πολύ ο καταποντισμός της "μητρόπολης" (Ατλαντίδας) από ένα κατακλυσμό παγκόσμιο (αναφέρεται στις παραδόσεις όλων των λαών με τον ίδιο σχεδόν τρόπο), γιατί χάθηκαν τα γραπτά ντοκουμέντα, καταστράφηκαν τα περισσότερα μνημεία, τα τεχνικά έργα κ.α.. Ο παγκόσμιος κατακλυσμός δεν έπληξε με την ίδια ένταση όλα τα μέρη της γης, γι' αυτό σε πολλά σημεία διατηρήθηκαν ορισμένα έργα (π.χ. πυραμίδες). Έτσι ξεκίνησε μια νέα γενιά ανθρώπων, και ένας νέος πολιτισμός, από τους διασωθέντες. Οι Άτλαντες κατακτητές που επέζησαν στις αποικίες, χάνοντας τη δύναμη της μητρόπολης που τους προστάτευε, σιγά-σιγά αφομοιώθηκαν από το γηγενές στοιχείο. Μετέδωσαν όμως προφορικά στις νέες γενιές την ιστορία του νησιού τους, τα κατορθώματα των αρχηγών τους και τον καταποντισμό. Η ιστορία των Ατλάντων και οι παραδόσεις της μυθοποιήθηκαν, συνδέθηκαν άρρηχτα με τις παραδόσεις των ντόπιων και αρκετοί ήρωες των Ατλάντων θεοποιήθηκαν. Θεωρούμε ότι η ιστορία της Ατλαντίδας είναι το κλειδί της Ελληνικής μυθολογίας. Σήμερα δυναμώνει η πεποίθηση ότι οι "θεοί" της Ελλάδας ήταν ανθρώπινες υπάρξεις. Η τάση να προσδίδεις θεϊκές ιδιότητες σε μεγάλους αρχηγούς της γης είναι βαθιά φυτεμένη στην ανθρώπινη φύση. Ο Ηρόδοτος (Ιστορία βιβλίο β') βεβαιώνει ότι οι ιερείς των Θηβών της Αιγύπτου του έδειξαν 341 καλοσιαία αγάλματα αρχιερέων που το καθένα αντιπροσώπευε μια γενιά από το παρελθόν και καλύπτουν όλα μαζί ένα διάστημα από 11340 χρόνων. Και του είπαν μάλιστα ότι πριν από αυτές τις γενιές "οι θεοί ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους".
|
Το Έπος του Γκιλγκαμές
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 514
 πιθανόν αναπαριστά τον ήρωα Γκιλγκαμές που κυριαρχεί σ' ένα λιοντάρι. Ανάγλυφο που βρέθηκε στην αίθουσα του θρόνου του Παλατιού του Σαργκόν Β΄ στο σημερινό Χορσαμπάντ του Β. Ιράκ, 713–706 π.Χ. Στη Μεσοποταμία (σημερινό Ιράκ) έχουν βρεθεί τεράστιες συλλογές από πήλινες πινακίδες, με εγχάρακτα κείμενα που καταγράφουν τα πάντα, από την απλούστρη καταμέτρηση προβάτων μέχρι την πιο απόκρυφη μαντική τελετουργία. Πολλές πινακίδες αφορουν καθημερινές και διοικητικές υποθέσεις (πχ. καταγραφές προϊόντων, θρησκευτικές-μαντικές τελετουργίες κ.α.), αλλά υπάρχουν και αρκετές που χαρακτηρίζονται σαν λογοτεχνικές, αναφέρουν δηλ. ιστορίες, μύθους και θρύλους που ήταν κείμενα πολύ διαδεδομένα στην αρχαιότητα. Κείμενα παρόμοια με τα Ομηρικά έπη, αλλά πιο παλιά. Στα μέσα του 19ου αιώνα αποκρυπτογραφήθηκε η Ακκαδική γλώσσα, η γλώσσα στην οποία ήταν γραμμένες οι περισσότερες πινακίδες. Από τότε ξεκίνησε το διάβασμα των κειμένων αυτών και οι ποικίλες μεταφράσεις τους. Το μεγαλύτερο λογοτεχνικό κείμενο, απ' αυτά που βρέθηκαν μέχρι τώρα, είναι το «Έπος του Γκιλγκαμές», ένα επικό ποίημα χαραγμένο σε πήλινες πινακίδες με σφηνοειδή γραφή σε Ακκαδική γλώσσα. Τα περισσότερα από τα δώδεκα κεφάλαια (πινακίδες) του Έπους βρέθηκαν στη βασιλική βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ 1 και στα ερείπια του ναού του θεού Ναμπού 2, στη Νινευή της Ασσυρίας (σημερινό Β. Ιράκ). Γνωρίζουμε σήμερα με βεβαιότητα ότι ο Γκιλγκαμές ήταν ιστορικό πρόσωπο και ότι στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιστορικός χαρακτήρας και όχι μυθικός. Αυτό προκύπτει από τις επιγραφές με τους «καταλόγους των Σουμερίων βασιλέων» που βρέθηκαν σε αρχαιολογικές ανασκαφές, χρονολογημένες στην περίοδο 2500 - 2800 π.Χ. Σύμφωνα με τις παραπάνω επιγραφές ο Γκιλγκαμές ήταν βασιλιάς της πόλης Ουρούκ (σημ.: έχει αναγνωρισθεί ως η σύγχρονη Warka στο κεντρικό Ιράκ) στη διάρκεια της πρώτης δυναστείας (γύρω στα 2600 π.Χ). Το πιο σπουδαίο επίτευγμα του ήταν το χτίσιμο των τειχών γύρω από την Ουρούκ, που αναφέρεται στο Έπος και επιβεβαιώνεται από ένα νεότερο άρχοντα της πόλης, τον Ανάμ, που κατέγραψε την δική του ανακατασκευή των τειχών τα οποία ανέφερε ως «αρχαίο έργο του Γκιλγκαμές». Στον «κατάλογο των Σουμερίων βασιλέων» ο Γκιλγκαμές αναφέρεται σαν ο πέμπτος στη σειρά βασιλιάς που βασίλεψε στην Ουρούκ μετά τον μεγάλο κατακλυσμό Οι ανασκαφές στη πόλη Warka (πρώην Ουρούκ) που έγιναν από Γερμανούς αρχαιολόγους το 1928-29 έδειξαν μια μεγαλοπρεπή αρχιτεκτονική ναών που υπήρχε και πριν οι κάτοικοι των μερών αυτών να μάθουν τη γραφή. Από τους περίπου 3000 στίχους της ακκαδικής εκδοχής του έπους, παρουσίαζω παρακάτω τα κείμενα στις πινακίδες 9 (IX), 10 (Χ) και 11 (XI). Οι πρώτες δυο έχουν σχέση με το ταξίδι του ήρωα Γκιλγκαμές (και βασιλιά της Ουρούκ) για την αναζήτηση της αιώνιας ζωής (αθανασίας), αναζήτηση που τον οδηγεί στον ήρωα Ουτναπίστιμ που έχει επιζήσει από ένα μεγάλο κατακλυσμό, ζει με τη γυναίκα του σε ένα παραδεισένιο νησί του ωκεανού (χώρα Ντίλμουν την ονομάζει) και είχε ήδη αποκτήσει την αθανασία. Η πινακίδα ΧΙ έχει σχέση με την περιγραφή του Ουτναπιστίμ για τον κατακλυσμό.  H Ουρούκ (σημερινή Warka) είναι στο κάτω μέρος δίπλα στον Ευφράτη ποταμό. [1] Σχετικά με τη βιβλιοθήκη του Ασσουρμπανιπάλ [2] Κορυφαίος Σημιτικός θεός της γραφής και της σοφίας που λατρευόταν σε Ασσύριους και Βαβυλώνιους. Στην Βίβλο αναφέρεται ως Νεβώ |
|||
|
Οι πινακίδες ΙΧ και Χ του Έπους Γκιλγκαμές, που ονομάσθηκαν «η αναζήτηση της αιώνιας ζωής», παρουσιάζουν έναν αναστατωμένο Γκιλγκαμές να περιπλανιέται σε ξένες χώρες πριν και μετά τον Ωκεανό, τρομοκρατημένο και θλιμμένο από το θάνατο του αγαπημένου του φίλου Ενκιντού, που τον θεωρούσε αδελφό του. Ο Γκιλγκαμές, μετά το θάνατο του φίλου του, φοβούμενος την σύντομη έλευση του δικού του θανάτου αποφασίζει να φύγει από την πατρίδα που βασιλεύει, την Ουρούκ (Σουμερία Βαβυλωνίας), και να πάει να δει τον Ουτναπίστιμ, που μαζί με την σύζυγό του ήταν οι μοναδικοί επιζώντες από τον κατακλυσμό και ο μόνος που γνωρίζει τα μυστικά της αιώνιας ζωής. Ο Γκιλγκαμές αφού έκλαψε πικρά τον φίλο του Ενκιντού, περιπλανήθηκε στην ερημιά σαν κυνηγός, γυρίζοντας όλους τους κάμπους. Θρηνώντας για το θάνατο του αγαπημένου του φίλου, φώναζε :
Και έτσι ο Γκιλγκαμές περιφερόταν στις ερημιές, περπάτησε πράσινες χώρες και συνέχιζε ένα ταξίδι που κρατούσε πολύ χρόνο, αναζητώντας τον Ουτναπιστίμ, που τον είχαν πάρει οι θεοί μετά τον κατακλυσμό και τον εγκατέστησαν στη χώρα Ντίλμουν, στους κήπους του ήλιου. Και κει του χάρισαν την αιώνια ζωή. Το ταξίδι του στη στεριά ήταν επικίνδυνο: λιοντάρια παραμόνευαν, ενώ τα περάσματα των πανύψηλων βουνών Μάσου, φυλάσσονταν από ανθρώπους-σκορπιούς που:
Στην αρχή η υποδοχή του Γκιλγκαμές είναι εχθρική, αλλά όπως φαίνεται από ένα πολύ κατεστραμένο κομμάτι της πινακίδας, καταφέρνει να πείσει τον άνθρωπο-σκορπιό και τη γυναίκα του ότι πρέπει να περάσει από τη πύλη τους, παρ' όλο που ο άνθρωπος-σκορπιός τον απέτρεπε λέγοντας του:
Αλλά ο Γκιλγκαμές προχωράει μέσα από τη σκοτεινιά του βουνού Μάσου: Μια [δυο/τρεις/τέσσερις.... δέκα] λεύγες σαν ταξίδεψε. Αφού διαπέρασε τα σκοτεινά περάσματα του βουνού Μάσου, τσακισμένος, πεινασμένος και κατασχισμένος, ντυμένος με δέρματα ζώων, ο Γκιλγκαμές φθάνει στη θάλασσα και συναντά τη μάντισσα Σιντουρί, τη γυναίκα που έφτιαχνε κρασί και που καθόταν στο κήπο, στην άκρη της θάλασσας, με τα χρυσά τα κύπελα και τα χρυσά πιθάρια που τις χάρισαν οι «θεοί». Ο Γκιλγκαμές της είπε:
Και η μάντισα Σιντούρι, που φτιάχνει το κρασί, τού είπε:
Όταν τα άκουσε αυτά ο Γκιλγκαμές θύμωσε. Πήρε στο χέρι του το τσεκούρι του, έσυρε και το σπαθί του από τη μέση και χύθηκε σα βέλος στην άκρη στη θάλασσα. Από το θυμό του έσπασε τις πέτρες μπήκε μέσα στο δάσος και κάθισε. Αμέσως ο Γκιλγκαμές ξεκίνησε και βρήκε τον Ουρσαναμπί.
Όταν ο Γκιλγκαμές άκουσε αυτά, πήγε στο δάσος έκοψε πασσάλους, εκατόν είκοσι τον αριθμό. Και τους έκοψε εξήντα κυβικά μήκος. Τους έβαψε με πίσσα, τους έβαλε στεφάνι και τους πήγε στον Ουρσαναμπί. Και έτσι ανοιχτήκαν στον ωκεανό. Για τρείς ημέρες συνέχιζαν το ταξίδι τους και είχαν ήδη διανύσει διάστημα ενός μηνός και δέκα πέντε ημερών. Και τότε ο Ουρσαναμπί οδήγησε το πλοίο του στα νερά του θανάτου. Και είπε ο Ουρ-σαναμπί στον Γκιλγκαμές:
Και έτσι ο Ουρ-σαναμπί, ο πορθμέας, μετέφερε τον Γκιλγκαμές στον Ουτ-ναπιστίμ, που τον λέγανε και "Μακρινό", που ζούσε στο Ντιλμούν, στη χώρα που περνάει ο ήλιος ανατολικά του βουνού. Μόνο σ' αυτόν οι θεοί, απ΄ όλους τους ανθρώπους χάρισαν την αιώνια ζωή». |
|
Η πινακίδα ΧΙ (η λεγόμενη πινακίδα του κατακλυσμού) αρχίζει με τον Γιλγαμές να απορεί πως ο ίδιος και ο Ουτναπίστιμ δείχνουν ακριβώς ίδιοι ενώ ο ένας είναι θνητός και ο άλλος αθάνατος. Ο Ουτναπίστιμ του αποκαλύπτει το "μυστικό των θεών" και του διηγείται την ιστορία του κατακλυσμού, και πως σώθηκε, και για όποιον γνωρίζει την ιστορία της κιβωτού του Νώε οι ομοιότητες είναι πάρα πολλές. Η αφήγηση του κατακλυσμού στην ενδέκατη πινακίδα αρχίζει με ένα συμβούλιο των θεών.  Πινακίδα 11: Ιστορία του Κατακλυσμού. Από τη Βιβλιοθήκη του Ασουρμπανιπάλ, 7ος αιώνας π.Χ. Τώρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο
Οι θεοί αποφασίζουν να στείλουν ένα μεγάλο κατακλυσμό στους ανθρώπους:Ο Ουτ-ναπίστιμ είπε σ' αυτόν, στον Γκιλγκαμές:
Μόνο ο Έα καταπατά τη συμφωνία και προειδοποιεί τον Ουτναπίστιμ για την επικείμενη καταστροφή, στέλνει ένα μήνυμα μέσω μιας καλαμένιας καλύβας και ενός πλινθόκτιστου τοίχου. Συνεχίζει ο Ουτναπίστιμ τη διήγησή του στον Γκιλγκαμές:
Η κατασκευή της Κιβωτού του Ουτ-ναπιστίμΤότε κατασκευάζει το μεγάλο καράβι (Κιβωτός), σύμφωνα με ακριβέστατες οδηγίες και το ρίχνει στο νερό. Ο Ουτναπίστιμ διηγείται στον Γιλγαμές, πώς:
Ο φοβερός κατακλυσμός φθάνει:
Ο Ουτ-ναπιστίμ στέλνει έξω πρώτα ένα περιστέρι και ύστερα ένα χελιδόνι. Και τα δυο γυρίζουν πίσω. Τέλος στέλνει ένα κοράκι που δεν γυρίζει πίσω, σημάδι ότι τα νερά έχουν αποτραβηχτείλ (στη βίβλο ο Νώε στέλνει πρώτα ένα κοράκι και μετά δυο περιστέρια), στη συνέχεια κάνει μια μεγάλη θυσία στους θεούς. Οι θεοί μαζεύτηκαν γύρω από τη θυσία. Ο Ενλίλ είδε το πλοίο μου, θύμωσε, αγρίεψε και καυγάδισε με τους θεούς που κατοικούν στον ουρανό γιατί ξέφυγαν θνητοί από την καταστροφή. Δεν έπρεπε κανένας!!! Και ο Εά άνοιξε το στόμα του και είπε στον πολεμοχαρή Ενλίλ:
Ο Ενλίλ τελικά πείθεται και κάνει τον Ουτ-ναπίστιμ και τη γυναίκα του αθάνατους και τους στέλνει να ζήσουν μακριά στη χώρα Ντιλμουν, στους κήπους του ήλιου, εκεί που τον συνάντησε ο Γκιλγκαμές, λέγοντας:
Και έτσι οι Θεοί με πήραν και με τοποθέτησαν εδώ να ζώ μακριά στις εκβολές των ποταμών.
|
Ο καταποντισμός της Ατλαντίδας
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 389
 |
Ο ΚΑΤΑΠΟΝΤΙΣΜΟΣ |
Α) Οι τρεις κατακλυσμοί 
Ο γηραιότερος από τους ιερείς της ιερής πόλης Σαΐς Αιγύπτου είπε στο Σόλωνα τον Αθηναίο:
"...Εσείς ξέρετε έναν μόνο μεγάλο κατακλυσμό, του Δευκαλίωνα. 'Έγιναν όμως προηγούμενα πολλοί άλλοι μεγάλοι κατακλυσμοί, τους οποίους οι δικοί μας αρχαίοι τους κατέγραψαν..." (Βλ. Πλάτωνα "Τίμαιος" 23Β).
Όσοι ασχολήθηκαν με τους πανάρχαιους χαμένους πολιτισμούς της Λεμούρια, της Μου και της Ατλαντίδας, συνδέουν τους μεγάλους κατακλυσμούς, που μνημόνευσαν οι Αιγύπτιοι ιερείς, με τις "μυθικές" αυτές χώρες. Ο πρώτος μεγάλος κατακλυσμός, είναι αυτός που προήλθε από τον καταποντισμό της Λεμούρια, κάπου στον Ειρηνικό ωκεανό... Αυτό έγινε, ισχυρίζονται, το 25000 περίπου της παλιάς χρονοαρίθμησης (π.Χ.) (περισσότερες πληροφορίες υπάρχουν στο βιβλίο, του W. SCΟTT-ΕLLΙΟΤ, ΤΗΕ LΟST LΕΜURΙΑ (1904), που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας).
Αιτία του δεύτερου μεγάλου κατακλυσμού υπήρξε ο καταποντισμός ενός μεγάλου νησιού του Ινδικού ωκεανού, γνωστό με το όνομα Μου. Η εξαφάνιση της Μου έγινε σε κάποιο χρόνο ανάμεσα στη χιλιετηρίδα 16η-15η π.Χ. (βλέπε στο βιβλίο "Ψάχνοντας για χαμένους κόσμους" (1975) του JΑMΕS WΕLLΑRD, που βρίσκεται στο Μουσείο Ατλαντίδας)
Η μυθολογία των αρχαίων λαών για τον τρίτο κατακλυσμό
Ο τρίτος μεγάλος κατακλυσμός ταυτίζεται με τον καταποντισμό στον Ατλαντικό ωκεανό της Ατλαντίδας, που χάθηκε μέσα σε μια μέρα και μια νύχτα. Αυτό έγινε γύρω στο 9600 π.Χ., αν αποδόθηκε σωστά από το Σόλωνα, η χρονολογία του γεγονότος, την οποία του υπαγόρευσαν να τη γράψει οι ιερείς, γιατί η χρονολογία αυτή αμφισβητείται από πολλούς.
Γι' αυτά τα μεγάλα γεγονότα, που πραγματικό συγκλόνισαν τη Γη, υπάρχουν κι άλλες μαρτυρίες, διεσπαρμένες στους μύθους, τους θρύλους και τις παραδόσεις των λαών της Ανατολής, της Μεσογείου και της Δύσης, οι οποίες διασώθηκαν από τα πανάρχαια χρόνια.
Δεν χωράει αμφιβολία, ως προς τον τρίτο πιο γνωστό μεγάλο κατακλυσμό, ότι υπήρξε γεγονός. Υπάρχουν πολλά στοιχεία, γι' άλλους ενδείξεις, για μερικούς αποδείξεις, ότι τον επέφερε ο καταποντισμός της Ατλαντίδας. Με τον κατακλυσμό αυτό συσχετίζονται και ταυτίζονται, ο κατακλυσμός του Δευκαλίωνα, ο οποίος σώθηκε στην Ελλάδα, του Ουταναπίστι των Ασσυρίων-Βαβυλωνίων, ενός Τέϊπι των Μάγιας και των προγόνων των Αζτέκων της φυλής Αζτλάν.
Ο τρόπος που διασώθηκαν, οι επώνυμοι αυτοί ήρωες και υστερότερα αρχηγοί λαών, από τον κατακλυσμό, σύμφωνα με τις καταγραμμένες σε αρχαιότατα ιερά κυρίως κείμενα-περιγραφές που σώθηκαν, είναι σχεδόν παρόμοιος. Διέθεταν δυνατό και μεγάλο πλοίο-κιβωτό. Το σκαρί τους άντεξε τα δυνατά κύματα. Είχαν την τύχη, να μην προσκρούσουν σε βράχους και άραξαν ομαλά πάνω σε οροπέδια και βουνά, όταν καταλάγιασαν τα νερά κι αποσύρθηκαν στη θάλασσα. Τη γαλήνη της θάλασσας, το χαμήλωμα των υδάτων και την επανεμφάνιση της στεριάς, τη διαπίστωσαν με την απελευθέρωση των πουλιών, ενός περιστεριού, ενός χελιδονιού κι ενός κόρακα ή δυο απ' αυτά. Το περιστέρι γύρισε με κλωνάρι θάμνου στο ράμφος του, το κοράκι δεν γύρισε, έτρωγε τις σάρκες των πνιγμένων ζώων! Αυτά ήταν περίπου τα στοιχεία με διάφορη μόνο τη διάταξη των περιγραφών στ' ανακαλυφθέντα κείμενα.
Για τις τρεις πρώτες προκατακλυσμιαίες προσωπικότητες, το Δευκαλίωνα, τον Ουταναπίστι και τον Τέϊπι, από τους ατλαντολόγους πιστεύεται, πως ήταν πλοίαρχοι καραβιών των Ατλάντων. Τα πλοία τους βρέθηκαν να ταξιδεύουν, τα δυο στη Μεσόγειο, το ένα κοντά στα παράλια της Ελλάδας και το άλλο κοντά στην Εγγύς Ανατολή, και του Τέϊπι πλησίαζε τις ακτές του Περού, όταν το μεγάλο νησί τους, του Ατλαντικού ωκεανού καταποντίστηκε κι έγινε κατακλυσμός. Γι' αυτό και σώθηκαν.
Για τα πλοία της φυλής Αζτλάν, το όνομα των κατόχων τους προδίδει την προέλευσή τους. Αυτοί πρόλαβαν να σωθούν, στο 48ωρο του καταποντισμού του νησιού τους, ενός ίσως που ήταν πιο κοντά στις ακτές του Μεξικού, από τα πολλά νησιά, που ανήκαν στην κυριαρχία των Ατλάντων.
Η ιστορία του Νώε, ίσως να είναι σύγχρονη, σε σχέση με τις τέσσερις πιο πάνω ιστορίες, πραγματικότητα. Μοιάζει όμως τόσο πολύ με την ιστορία του Ουταναπίστι, όπως η ιστορία του τελευταίου περιγράφεται στο έπος Γιλγαμές των Βαβυλωνίων, ώστε πιθανολογείται ότι αντιγράφηκε από το έπος Γιλγαμές, από τους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης και της Βίβλου των Ισραηλιτών. Εκτός αν η ιστορία του Νώε είναι αυθεντική και παραγεμίστηκε αργότερα από τους Εβραίους συγγραφείς, οι οποίοι θέλησαν τους γενάρχες των φυλών του Ισραήλ, τον Ιάφεθ, τον Ιαβάν ή Ιώναν, το Γαμάρ, το Θουβάλ και τον Μεσέχ, σαν γιους του Νώε. Αλλά η κιβωτός του Ουταναπίστι που διασώθηκε, του έπους Γιλγαμές, απέχει κατά μία χιλιετία τουλάχιστον, από τη μεταγενέστερη εμφάνιση των γιων του Νώε.
Βέβαια, όπως τα έπη των Ινδιών έτσι και η Βίβλος, παραγεμίστηκαν με μεταγενέστερες θρησκευτικές κυρίως ιστορίες και μυθιστορίες, γι' αυτό επικρατεί αυτή η σύγχυση.
Στο παλαιοβαβυλωνιακό επίσης έπος "Ατράμχαζις" (Ακρόσοφος, ελληνικά) περιγράφεται, πώς σώθηκε ο βασιλικός ιερέας Ζιουσούντρα από το μεγάλο κατακλυσμό. Το πελώριο καράβι του, όπου κλείστηκε με πολλούς άλλους μέσα και φόρτωσε και ζώα και όσο μάλαμα κι ασήμι μπόρεσε να μαζέψει, παράδερνε εφτά μέρες κι εφτά νύχτες, στην αναταραγμένη επιφάνεια του νερού. Την έβδομη μέρα προσάραξε σ' ένα ξερό βράχο. Ο Ζιουσούντρα εξαπόλυσε τρία πτηνά και τα λοιπά γνωστά.... Το καράβι αυτό όρισαν να μεταφερθεί στην παραδεισένια χώρα Ντιλμούν...
Ο Ξίσουθρος βασιλιάς της Βαβυλώνας, ο οποίος είδε, στον ύπνο του ότι θα γίνει ο μεγάλος κατακλυσμός κι αρμάτωσε το πιο γερό καράβι, είχε παρόμοια περιπέτεια με το Νώε. Έτσι γράφουν πλάκες της εποχής του Ξίσουθρου που βρέθηκαν στη Μεσοποταμία...Στις ιστορίες αυτές, είναι φανερές οι διαδοχικές αντιγραφές και οι προσθήκες, οι αλλαγές ονομάτων κ.λπ.
Ο Φρειδερίκος Κλαίη, στο βιβλίο του "περί Κατακλυσμού" (1842), κάνει λόγο για τον τελευταίο μεγάλο κατακλυσμό και τον συνδυάζει με τους Άτλαντες και τους Τιτάνες...
Β) Οι αιτίες για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας
Αρκετοί ισχυρίζονται πως η Ατλαντίδα έπεσε θύμα του εξελιγμένου πολιτισμού της: μια από τις κολοσσιαίες μορφές ενέργειας (ακόμη και ατομικής) που είχαν τιθασέψει οι Άτλαντες, είτε από λάθος είτε σε μια μοιραία πολεμική αναμέτρηση, ξέφυγε από τα όρια ελέγχου προκαλώντας σαρωτική καταστροφή. Άλλοι υποστηρίζουν πως η αιτία του κακού ήρθε από τον ουρανό με τη μορφή γιγαντιαίου μετεωρίτη που έπεσε στη Γη προκαλώντας μετατόπιση του άξονά της, τεράστιας έκτασης σεισμούς και κατακλυσμούς, καταβυθίσεις τμημάτων ξηράς και αναδύσεις άλλων. Πράγματι στον κόλπο του Μεξικού έχει βρεθεί ένας τεράστιος κρατήρας που οι ειδικοί αποδίδουν σε πρόσκρουση μετεωρίτη. Άλλες ανασκαφές έχουν αποκαλύψει τμήματα αρχαίου λιμανιού -πάνω ψηλά στις Άνδεις, στα 3.000 και στα 4.000 μέτρα! Αυτό σημαίνει πως κάποτε οι περιοχές αυτές ήταν παραθαλάσσιες και υψώθηκαν ξαφνικά, ενώ άλλες καταβυθίστηκαν.
Άλλοι πιστεύουν ότι το 10000 χρόνια π.Χ, στη διάρκεια της τελευταίας παγετωνικής εποχής, έλιωσαν απότομα οι πάγοι των πολικών ακτών της Ισλανδίας, της Β.Αμερικής και της βορειοανατολικής Ευρασίας, λόγω του "φαινόμενου Χάινριχ", με αποτέλεσμα εκατομμύρια κυβικά πάγου να χυθούν στη θάλασσα, προκαλώντας μια ξαφνική και μοιραία άνοδο της στάθμης του ωκεανού, που προκάλεσε και την εξαφάνιση της Ατλαντίδας.
Η ακριβής αιτία για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας παραμένει ακόμα απροσδιόριστη.
Η οργάνωση του κράτους των Ατλάντων
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 720
|
Η τεχνολογία των Ατλάντων
- Λεπτομέρειες
- Εμφανίσεις: 300
Στο διάλογο «Κριτίας», ο Πλάτων αφού πρώτα γράφει για τον πόλεμο μεταξύ Αθηναίων - Ατλάντων, και την «Γενεαλογία των Ατλάντων» (δείτε εδώ), μετά αναφέρει για τη πρόοδο τους στη τεχνολογία και τα σπουδαιότερα τεχνικά έργα που κατασκεύασαν. Σ' αυτή συνετέλεσε το καλό κλίμα, η πλουσιότατη βλάστηση και το πλούσιο υπέδαφος. Το κείμενο του Πλάτωνα αποδίδεται σε ελεύθερη μετάφραση, χωρίς όμως να αλλοιώνεται το νόημα (παράλειψα κουραστικές λεπτομέρειες που δεν είναι απαραίτητες για την ιστοσελίδα αυτή):
...Kαι ο διάλογος "Κριτίας" του Πλάτωνα συνεχίζεται με τη «Διοικητική Οργάνωση της Πολιτείας» (δείτε εδώ)
(Μ.ΑΤΛ.) Αναπαράσταση της τοπογραφίας της Ατλαντίδας, σύμφωνα με την περιγραφή του Πλάτωνα, σε τρεις υδάτινους δακτύλιους και δύο δακτύλιους στεριάς
|
Υποκατηγορίες
Μουσείο Ατλαντίδας
Περιέχονται όλα τα αρχεία, η βιβλιοθήκη και η συλλογη του Μουσείου Ατλαντίδας που λειτούργησε στην Αθήνα από το 1981 έως το 2000
Μυθολογία
Ελληνικά και ξέναη στοιχεία μυθολογίας σχετικά με την Ατλαντίδα. Άμεσες ή έμμεσες αναφορές για την Ατλαντίδα στη μυθιστορία-μυθολογία των αρχαίων λαών, Ελλήνων και άλλων. Ιστορική ερμηνεία των μύθων
Ατλάντων φιλολογία
Η υπάρχουσα φιλολογία για τη χώρα των Ατλάντων...
Υπήρχε; πού;
Ενδείξεις για το μυστήριο της ύπαρξης της. Η τοποθεσία που βρισκόταν: ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ; Διάφορες τεκμηριωμένες αντιλήψεις
Άρθρα - συζητήσεις φίλων
Περιέχονται οι εργασίες που δημοσιεύουν οι εγγεγραμμένοι φίλοι του ιστοχώρου αυτού καθώς και μερικές παλιότερες συζητήσεις φίλων στο φόρουμ "Atlantis"
Προϊστορία
Η προϊστορική εποχή
Πυραμίδες
Οι αινιγματικές πυραμίδες του κόσμου...
Βιβλιογραφία και πόροι
Παρουσίαση βιβλίων αρχαίων και νέων συγγραφέων, κριτικές, βιογραφίες, άρθρα και δημοσιεύσεις σε περιοδικά, εφημερίδες και internet.
Συνεντεύξεις - Δημοσιεύσεις
Συνεντεύξεις και δημοσιεύσεις για το Μουσείο Ατλαντίδας & τη θεωρία του, στον Τύπο (περιοδικά, εφημερίδες κ.α.)
Συνέδρια & Συμπόσια
Γνώμες και συμπεράσματα από συνέδρια και ημερίδες με θέματα την αρχαία τεχνολογία, την μυθολογία, την Ατλαντίδα κ..α